گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

کلیم

غزل شمارهٔ ۴۸۴

طالع وارون بر آن برگشته مژگان بسته ایمگرچه بی قدریم خود را بر عزیزان بسته ایم

نظامی گنجوی

بخش ۸ - آغاز داستان بهرام

گوهر آما ی گنج خانه رازگنج گوهر چنین گشاید باز

کلیم

غزل شمارهٔ ۴۸۵

بی قدر نخواهم شد اگر خاک نهادمخوارم منگر ذره خورشیدنژادم

کلیم

غزل شمارهٔ ۴۸۶

آستین گریه را گاهی که بالا می زنمسیلی سیلاب بر رخسار دریا می زنم

کلیم

غزل شمارهٔ ۴۸۷

تمام دردم و روی دوا نمی بینمبچشم خواهش خود توتیا نمی بینم

کلیم

غزل شمارهٔ ۴۸۸

گوهر تاجم که در دست گدا افتاده امسیر طالع بین کجا بودم کجا افتاده ام

کلیم

غزل شمارهٔ ۴۸۹

ریخت ناخن بس که خار یأس از پا می کشمبر در دل می نشینم پا ز درها می کشم

کلیم

غزل شمارهٔ ۴۹۰

باده کو تا موج سان رقص از همه اعضا کنمچون حباب از فرق دستار یقین را وا کنم

کلیم

غزل شمارهٔ ۴۹۱

خاک نشینی است سلیمانیمدست بود افسر سلطانیم

کلیم

غزل شمارهٔ ۴۹۲

ما که پیش از مرگ آسایش تمنا می کنیمشکوه از بدگردی افلاک بی جا می کنیم

کلیم

غزل شمارهٔ ۴۹۳

هرگز آشفته ز بد گردی دوران نشدمداد خاکم همه بر باد و پریشان نشدم

کلیم

غزل شمارهٔ ۴۹۴

تا نفرسود است پا بیراهه پیما می شوممی گذارم پا به راه آن دم که بی پا می شوم

نظامی گنجوی

بخش ۹ - صفت سنمار و ساختن قصر خَوَرْنَق

رفت منذر به اتفاق پدربر چنین جستجوی بست کمر

کلیم

غزل شمارهٔ ۴۹۵

اشکریزان در غمت چون رو به هامون می کنمکاسه مجنون و جام لاله پرخون می کنم

کلیم

غزل شمارهٔ ۴۹۶

در جستجوی وصلت آن رهرو بلایمکز فرق همچو شانه بگذشته خار پایم

کلیم

غزل شمارهٔ ۴۹۷

از هر طرف که تا زند ما صید سربراهیمیکسو شدن ندانیم خاک چهارراهیم

کلیم

غزل شمارهٔ ۴۹۸

کسی نیم که زکس حرف سرد برگیرممن آتشم چه عجب گر زباد در گیرم

کلیم

غزل شمارهٔ ۴۹۹

دلا مگوی که نگرفت هیچکس خبرمکه سنگ حادثه داند شمار موی سرم

کلیم

غزل شمارهٔ ۵۰۰

بچاک سینه نه مرهم پی دوا بندمره فرار به صبر گریزپا بندم

کلیم

غزل شمارهٔ ۵۰۱

همین نه در سفر آشفته تر ز سیلابمکه در وطن همه سر گشته تر ز گردابم

کلیم

غزل شمارهٔ ۵۰۲

روز و شب از بس که محو آن میان گردیده امموی می ترسم برآید عاقبت از دیده ام

کلیم

غزل شمارهٔ ۵۰۳

می رویم از خود بیا در انجمن تنها نشینذوق تنهایی اگر داری بیا با ما نشین

کلیم

غزل شمارهٔ ۵۰۴

هیچکاری برنمی آید ز دست تنگ منورنه جنگی نیست دامان ترا با چنگ من

نظامی گنجوی

بخش ۱۰ - صفت خَوَرْنَق و ناپیدا شدن نعمان

چون خورنق به فر بهرامیروضه ای شد بدان دلارامی