گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

سعدی شیرازی

بخش ۶ - حکایت عَضُد و مرغانِ خوش‌آواز

عضد را پسر سخت رنجور بودشکیب از نهاد پدر دور بود

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۷۸

فلک که مشعل مهرش زبام میسوزدزرشگ صحبت رندان مدام میسوزد

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۷۹

روی نیاز ما همه دم بر زمین بودهر کو نیازمند بتان شد چنین بود

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۸۰

کس چون تو نبودست و نخواهد پس ازین بوددر باغ جهان میوه مقصود همین بود

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۸۱

روزی که ماه ابروی آن شوخ کم نمودروزی بما گذشت که صد سال غم نمود

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۸۲

بقرار یک نظر دل ز تو چون کنار گیردتو مگر بجان در آیی که کسی قرار گیرد

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۸۳

شام غم دل خستگان را بی تو جان بر لب رسدتیره گردد روز بیماران چو وقت شب رسد

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۸۴

از دیده رفت و از دل پر خون نمیروددر دل چنان نشسته که بیرون نمیرود

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۸۵

امید وصالت فرح جان حزین بودنومید شد آخر زتو امید نه این بود

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۸۶

عمرم بآه و ناله و فریاد می رودعمر عزیز من همه بر باد میرود

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۸۷

ای کرده چشمت عالمی مست از شراب ناز خودیک جرعه ای بر ما فشان از نرگس غماز خود

سعدی شیرازی

بخش ۷ - حکایت

شنیدم که در بزم ترکان مستمریدی دف و چنگ مطرب شکست

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۸۸

کی سگت از استخوان من شکار من شودقرعه یی می افکنم گر بخت یار من شود

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۸۹

نقد دلم چو غنچه به مستی ز دست شددست و دلش گشاده شود هرکه مست شد

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۹۰

یارم به چوگان باختن چون رو به میدان می نهداز هرکه خواهد گوی سر گردن چه چوگان می نهد

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۹۱

افغان که درد ما بدوا کم نمی شودتا بیش میشود غم ما کم نمی شود

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۹۲

چو غنچه گرچه لبت مهر بر دهان داردز غمزه نرگس شوخ تو صد زبان دارد

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۹۳

تا من از مادر نزادم غم که زاینده شدتا نمیرم آتش دوزخ نخواهد زنده شد

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۹۴

چراغ چشم دل آن دلربا بر افروزدکه تا نگاه کنی از حیا بر افروزد

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۹۵

با جان چو شد سرشته غم عشق چون رودجان را برون کنم مگر این غم برون رود

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۹۶

بهر خونریز من از خواب صبوی یار شدساقیا می ده که بخت خفته ام بیدار شد

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۹۷

شانه می خواهم که دم زان کاکل پرخم زندپر زبان تیزست ترسم عالمی بر هم زند

سعدی شیرازی

بخش ۸ - حکایت

دو کس گرد دیدند و آشوب و جنگپراکنده نعلین و پرنده سنگ

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۹۸

عیب دلم کند آن کز دل خبر نداردیا درد دل نداند یا دل مگر ندارد