گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۲۷۵

خوش آن شبها که سر بر آستان دلستانم بودز خاک پای او مهر خموشی بر دهانم بود

سعدی شیرازی

غزل شمارهٔ ۳۵۱

نشسته بودم و خاطر به خویشتن مشغولدر سرای به هم کرده از خروج و دخول

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۲۷۶

بگذشت از غرور و عتابش کسی ندیدپوشیده شد چنانکه نقابش کسی ندید

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۲۷۷

یاد تو هیچم از دل پر خون نمی رودوز دیده ام خیال تو بیرون نمی رود

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۲۷۸

گر می روم نزدیک او شوق وصالم می کشدور می نشینم گوشه ای تنها خیالم می کشد

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۲۷۹

چون گوش بر فسانه ام آن پر بهانه ماندرخ تافت از من و سخنم در میانه ماند

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۲۸۰

گر آن خورشید روزی بر سر من سایه اندازدرقیبش همچو ابری آید و روزم سیه سازد

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۲۸۱

درون سینه ام این نیم جان کز بهر ماهی بودبیک نظاره بیرون رفت پنداری که آهی بود

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۲۸۲

دلم بی آن شکر لب ترک عیش خویشتن گیردنه گل را بو کند نه ساغر می در دهن گیرد

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۲۸۳

از کعبه عزم دیر برون از طریق بودآیا چه چاره چون دل گمره رفیق بود

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۲۸۴

ساقی بیا که روز برفتن شتاب کردمی ده که عید پای طرب در رکاب کرد

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۲۸۵

نسوزیم که گل این چراغ می ماندغبار می رود از پیش و داغ می ماند

سعدی شیرازی

غزل شمارهٔ ۳۵۲

جانا هزاران آفرین بر جانت از سر تا قدمصانع خدایی کاین وجود آورد بیرون از عدم

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۲۸۶

امروز صفای دلم از سیمتنی بودجانم پر از اندیشه ی نسرین بدنی بود

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۲۸۷

خطش چو بنام من از خامه برون آیدبس نکته ی دلسوزی کز نامه برون آید

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۲۸۸

شراب خورد و شبیخون بعاشقان آوردچه آفتست که احباب را بجان آورد

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۲۸۹

ز می برآمده آن رنگ آل تا چکندحضور عیش و غرور جمال تا چکند

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۲۹۰

آن گل از طرف کشت می آیدوه چه عنبرسرشت می آید

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۲۹۱

در هر که نیست نشأه درد تو مرده بادهجر تو مرگ مرده دلان فسرده باد

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۲۹۲

دلم که همره آن مه چو ابر چست شودگذار تا برود آن قدر که سست شود

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۲۹۳

تو گر زارم کشی غمخوار جان من که خواهد شدکه خواهد خواست خونم مهربان من که خواهد شد

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۲۹۴

تا چند بافسون جهان بند توان بودمردیم درین کهنه سرا چند توان بود

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۲۹۵

وقتست ای حریف که می در سبو کننددردیکشان بمنزل مقصود رو کنند

سعدی شیرازی

غزل شمارهٔ ۳۵۳

رفیق مهربان و یار همدمهمه کس دوست می دارند و من هم