گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۲۵۵

چون دید دل من اثر سوز فراقشد منهزم از لشکر پیروز فراق

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۲۵۶

ای دلبر قصاب نه سر می دهیمنه شاخ امید هیچ بر می دهیم

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۲۵۷

سرمایه عمر عاقلان یک نفس استپس همنفسی جو که جهان یک نفس است

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۲۵۸

مردار چه به کار خویش سرگردان استهم چاره او ازو بود گردانست

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۲۵۹

خه خه به چه گشته ای چنین دشمن دوستوه وه به کدام مذهب این شیوه نکوست

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۲۶۰

اینها که زاسرار قدر بی خبرندبی هیچ بهانه دشمن یکدگرند

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۲۶۱

گل گفت چو رخت ما به صحرا فکنندوز رنگ وجود بوی بر ما فکنند

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۲۶۲

یاری که به وقت کار در کار آیدوی را چو طلب کنی دل افگار آید

سعدی شیرازی

غزل شمارهٔ ۵۲۲

تو هیچ عهد نبستی که عاقبت نشکستیمرا بر آتش سوزان نشاندی و ننشستی

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۲۶۳

ای دل همه آن بکن که رایت باشدجایی منشین که آن نه جایت باشد

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۲۶۴

با هر بد و نیک وا نوازیم به طبعبر هیچ کسی سرنفرازیم به طبع

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۲۶۵

چون آتش و آب بردباری نکنیکم زانک چو باد خاکساری نکنی

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۲۶۶

چندت گویم گر سر مردم داریمی باش دلا گر سر مردم داری

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۲۶۷

هرگه که تو با فرشته بین بنشینیچون او باشی گر آشنای دینی

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۲۶۸

آن کس که برای فقر بربست کمردر خویش بیاسود چو در آب شکر

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۲۶۹

دوش این چشمم که در مکنون می ریختتا صبحدمی از رگ جان خون می ریخت

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۲۷۰

هر کاو رقمی زعقل بر دل بنگاشتیک لحظه زعمر خویش ضایع نگذاشت

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۲۷۱

مقصود ز روزگار این یک نفس استجوینده این حدیث بسیار کس است

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۲۷۲

ای همنفسان فعل اجل می دانیدروزی دو سه داد خود زخود بستانید

سعدی شیرازی

غزل شمارهٔ ۵۲۳

همه عمر برندارم سر از این خمار مستیکه هنوز من نبودم که تو در دلم نشستی

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۲۷۳

گفتم که مگر تخم هوس کاشتنی استمعلومم شد که جمله بگذاشتنی است

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۲۷۴

آن یار که منزلگه او قلب آمدمردانه بدیدمش که در قلب آمد

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۲۷۵

عنبر که نه آن تست لادن به ازوستزان زر که تو را نباشد آهن به ازوست

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۲۷۶

دردا که زعمر مایه سود نماندیک دوست کزو دلی بیاسود نماند