گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۱۴۱

ای تن و جان بنده او بند شکرخنده اوعقل و خرد خیره او دل شکرآکنده او

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۱۴۲

چون بجهد خنده ز من خنده نهان دارم از اوروی ترش سازم از او بانگ و فغان آرم از او

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۱۴۳

روشنی خانه تویی خانه بمگذار و مروعشرت چون شکر ما را تو نگهدار و مرو

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۱۴۴

کار جهان هر چه شود کار تو کو بار تو کوگر دو جهان بتکده شد آن بت عیار تو کو

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۱۴۵

شب شد ای خواجه ز کی آخر آن یار تو کویار خوش آواز تو آن خوش دم و شش تار تو کو

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۱۴۶

ای شکران ای شکران کان شکر دارم از اوپندپذیرنده نیم شور و شرر دارم از او

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۱۴۷

چیست که هر دمی چنین می‌کشدم به سوی اوعنبر نی و مشک نی بوی وی است بوی او

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۱۴۸

جان و سر تو ای پسر نیست کسی به پای توآینه بین به خود نگر کیست دگر ورای تو

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۱۴۹

ای تو خموش پرسخن چیست خبر بیا بگوسوره هل اتی بخوان نکته لافتی بگو

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۱۵۰

عید نمی‌دهد فرح بی‌نظر هلال توکوس و دهل نمی‌چخد بی‌شرف دوال تو

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۱۵۱

در سفر هوای تو بی‌خبرم به جان تونیک مبارک آمده‌ست این سفرم به جان تو

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۱۵۲

سخت خوش است چشم تو و آن رخ گلفشان تودوش چه خورده‌ای دلا راست بگو به جان تو

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۱۵۳

ای تو امان هر بلا ما همه در امان توجان همه خوش است در سایه لطف جان تو

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۱۵۴

هین کژ و راست می‌روی باز چه خورده‌ای بگومست و خراب می‌روی خانه به خانه کو به کو

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۱۵۵

کی ز جهان برون شود جزو جهان هله بگوکی برهد ز آب نم چون بجهد یکی ز دو

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۱۵۶

سیمبرا ز سیم تو سیمبرم به جان تووز می نو که داده‌ای جان نبرم به جان تو

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۱۵۷

سنگ شکاف می‌کند در هوس لقای توجان پر و بال می‌زند در طرب هوای تو

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۱۵۸

من که ستیزه روترم در طلب لقای توبدهم جان بی‌وفا از جهت وفای تو

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۱۵۹

باده چو هست ای صنم بازمگیر و نی مگوعرضه مکن دو دست تی پر کن زود آن سبو

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۱۶۰

ندیدم در جهان کس را که تا سر پر نبوده‌ست اوهمه جوشان و پرآتش کمین اندر بهانه جو

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۱۶۱

اگر نه عاشق اویم چه می‌پویم به کوی اووگر نه تشنه اویم چه می‌جویم به جوی او

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۱۶۲

دگرباره بشوریدم بدان سانم به جان توکه هر بندی که بربندی بدرانم به جان تو

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۱۶۳

چو شیرینتر نمود ای جان مها شور و بلای توبهشتم جان شیرین را که می‌سوزد برای تو

مولانا

غزل شمارهٔ ۲۱۶۴

اگر بگذشت روز ای جان به شب مهمان مستان شوبر خویشان و بی‌خویشان شبی تا روز مهمان شو