شعرِ فارسی

از چشم خود ای دلبر شایسته حذر کن

شمارهٔ ۵۳۲

تو خسته نه ای ای نفس از خسته حذر کن

بسوز اندرین تیه ای دل نهانی

قصیدهٔ شمارهٔ ۴۱

مخواه از درخت جهان سایبانی

سخن اهل دلی را سخن ماست مکن

شمارهٔ ۵۳۳

جامه کعبه بر این قامت ناراست مکن

پیش هر کس شکوه از گردون دون پرور مکن

شمارهٔ ۵۳۴

دفتر جمع دل غمدیده را ابتر مکن

ای کرده وطن تن به سوی جان سفری کن

شمارهٔ ۵۳۵

از جان گذر و جانب جانان نظری کن

ببر طمع ز زمین خرقه آسمانی کن

شمارهٔ ۵۳۶

چو مهر نور به هر ذره میهمانی کن

باز تا در جلوه آمد جام صهبا در چمن

شمارهٔ ۵۳۷

لاله پر خون کرد از غیرت قدح را در چمن

مگذر ز راستی و ببین بر کمال من

شمارهٔ ۵۳۸

از خاک قد خمیده برآید نهال من

برقع از رخ برگرفتی آفتاب آمد برون

شمارهٔ ۵۳۹

زلف را کردی پریشان مشک ناب آمد برون

صبحدم مطلوب چون مست شراب آید برون

شمارهٔ ۵۴۰

ز آه صدیقان او بوی کباب آید برون

عهد کی از عهده پیمانه می آید برون

شمارهٔ ۵۴۱

توبه ها اشکسته از میخانه می آید برون

هر کس شکست طره پرپیچ و تاب او

شمارهٔ ۵۴۲

زلفش چو مار گشت و درآمد به خواب او

همی با عقل در چون و چرایی

قصیدهٔ شمارهٔ ۴۲

همی پوینده در راه خطایی

چه هشیار است در انداز چشم می پرست او

شمارهٔ ۵۴۳

که هرگز یک دلی بیرون نمی آید ز شست او

به بحر شور زده غوطه آب نیل از تو

شمارهٔ ۵۴۴

به چاه رفته فرو یوسف ذلیل از تو

به دل ها ناوک انداز است دایم ابروان تو

شمارهٔ ۵۴۵

جدا هرگز ندیدم تیر مژگان از کمان تو

صلح و صفا بود مرا جنگ تو و جفای تو

شمارهٔ ۵۴۶

تن به قضا سپرده ام در طلب رضای تو

از بسکه نازک است دل پر ز آرزو

شمارهٔ ۵۴۷

داریم همچو شیشه می گریه در گلو

دل گر از دست شود در خم ابرو گو شو

شمارهٔ ۵۴۸

ور شود زار و نزار از غم آن مو گو شو

خیالم تا به سرو قامت او گشته هم زانو

شمارهٔ ۵۴۹

گهی با مه برابر می زند گه با فلک پهلو

رحمتش با بی گناهان کی کند فردا نگاه

شمارهٔ ۵۵۰

می برد دل های ظلمت دیده را چشم سیاه

خطش نوشته بر او آیت کلام الله

شمارهٔ ۵۵۱

سواد مملکت حسن اوست زلف سیاه

گرچه عالم را بنا آن ذات بیچون ساخته

شمارهٔ ۵۵۲

لیک فکری کن که عالم را بنا چون ساخته

شمارهٔ ۱ - آتش دل

به لاله نرگس مخمور گفت وقت سحرکه هر که در صف باغ است صاحب هنریست