میرزا احمد الهامی کرمانشاهی (زادهٔ ۱۲۶۴ هجری قمری در تویسرکان- درگذشتهٔ ۱۳۲۵ در کرمانشاه) شاعر آیینی ملقب به «فردوسى حسینى» و متخلص به «الهامی»، اصالتاً بهبهانى، زادگاه وى تویسرکان و محل سکونت وى در کرمانشاه بوده است. وی پدر شاعر معروف ابوالقاسم لاهوتی است و مهمترین اثر وی منظومهٔ چهار خیابان باغ فردوس یا شاهدنامه است که در قالب مثنوی و بر وزن و طرز شاهنامهٔ فردوسی در شرح وقایع کربلا سروده شده است. سرایش این منظومه طی ۷ سال از سال ۱۲۹۵ هجری قمری تا ۱۳۰۲ هجری قمری طول کشیده است. گزیدهٔ اشعار الهامی کرمانشاهی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانهای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
و دیگر به یثرب یکی روز نو بیامد روان ها به عشرت گرو همه خردسالان آن سرزمین بپوشیده زربفت ابریشمین یکایک ابر اشتری راهوار به بازیچه درکوی و برزن سوار درآن روز من باگرامی حسن ع برفتی...
درآن بد نوشته که ای نامدار ستان از بزرگان یثرب دیار به شاهی زنو بیعت از بهر من چنان چون سزد ویژه از چار تن چه فرزند بوبکر و پور عمر چه عبدالله آن کو زبیرش پدر دگر پور دخت رسول خدای...
خروشید راهب که خانه خدای منم اندر این بر کشیده سرای بگفتند ما را به توکار نیست ولیکن ندانیم کاین مرد کیست بگفتا که این راهب نامور مرا هست پور برادر پدر بگفتند بی اذن سالار راد نیار...
عمر چون چنین دید بیچاره ماند سپس حجر احجار را پیش خواند بدو گفت کای نامدار دلیر که آری ز زین پر دلان به زیر اگر باره زی پهنه در تاختی ز زین این جوان را در انداختی چنان برفرازم سرت ...
مگر آنکه بیعت به دارای شام ببندی و دانیش برخود امام وگرنه مپیچان دگر کار را شو آماده با خصم پیکار را چو گفتار او را شهنشه شنید بدو بر خروشید و گفت ای پلید گمانتان زکشتن مرا هست باک...
زکار جوان چون بپرداخت شاه خروش آمد از پهنه ی رزمگاه بدید آن جهانداور سوگوار به میدان دو تن شوم تازی سوار که هر دو خروشان ز یاران شاه همآورد خواهند در رزمگاه بدند آن دو بد اختر پرفس...
که تابینمش دوست یا دشمن است سروش است یا زشت اهریمن است چو بشنید این عامر از پیشگاه سوی بندخانه در آمد ز راه به زندان مر آن شیر بربسته بال همی گفت کای داور ذوالجلال تو برادر بندگران...
بفرمود کای مهتران سترگ برآنم که رو داده کاری بزرگ معاویه بربسته زین نشیه رخت نشسته یزیدش به بالای تخت دراین شب گمانم که خواهد ولید زما اخذ بیعت برای یزید بدین کار چاره چه و چیست را...
بدو گفت کاین کرده نبود پسند به دهر اندر از بخرد هوشمند همین شب یکی گفت من در پذیر ازاین مرد پیمان بیعت بگیر چو برخیزد از جایگاه نشست تو را با حسین علی نیست دست تودانی که او زاده ی ...
بگویم کنون داستان بریر که بد پور فرخ نژاد خضیر علی را همی جنگ ها در رکاب ابا دشمنان کرده آن کامیاب براو گرچه بگذشته بسیار سال نبود از جوانان کس اورا همال ستایش چه گویم کسی را که او...
سرنامه را حمد یزدان نوشت خدای دوکیهان و خرم بهشت سپس نعت پیغمبر و آل او هم آن یاوران نکو فال او پس آنگه نوشت ای سلیل زبیر که داری به دل کینه ی اهل خیر شب دوش من درکنار فرات به ظلمت...
چنان تاختش شه به میدان کین که لرزید برخویش گاو زمین به گرد اندر آمد سرماه و مهر بترسید بر خویش شیر سپهر به تن زهره ی کوهسار آب شد زمین همچو جنبنده سیماب شد همه آفرینش پر از ویله گش...
به ناگاه ز هامون یکی تیره گرد برآمد که آن پهنه را تیره کرد برون آمد از گرد مردی به زین ابا پیکر و چهره ی سهمگین به زیرش سمندی چو آذر گشسب که پا داشتی چون شتر سر چو اسب بیامد بر شاه...
چو شه سوی آرامگه شد چمان برآشفت مروان به والی دمان که ای بی خرد مرد ناهوشمند تو را هر چه گفتم نیامد پسند همی خوار مایه گرفتی تو کار تفو باد برچون تو فرمانگذار نبینی کز اینت چه آید ...
چو کار بریر اندر آمد به بن ز رزم وهب باز رانم سخن کدامین وهب پر دلی نامدار ز تازی بزرگان آن روزگار مسیحی دمی احمدی مذهبی سهی قد سمن چهره نوشین لبی گذشته ز تثلیث اقنوم و خاج به تارک...
سلیمان صفت بریکی تند باد بیامد میان دوصف ایستاد بن نیزه را زد به چشم زمین سرش برگذشت از سپهر برین نهانی بیفکند هر سو نگاه بدان لشگر کشن و آن رزمگاه تو گفتی که بهرام آمد فرود زگردون...
نبخشید دستورشان شاه دین هم آنان برفتند از آن سرزمین از آن پس فرود آمدند از فلک سپاهی بدان سرزمین از ملک بدند آن سپه چار و بیور هزار ابر ناقه های بهشتی سوار پی یاری آن خداوند فرد بر...
چه بد رسم بی مهری ای روزگار که باکس نگردی دمی سازگار سپهرا تو را کینه کارست و بس نکردی چرا جزبه کین یک نفس بسی مهتر ای چرخ بیدادگر زکین تو شد کو به کو دربه در بسی شهریار از تو ای ب...
چو چشم زن افتاد بر روی شوی همان پیکر و کاکل مشکبوی چو یک باغ نسرین گرفتش به بر زدش بوسه برگونه وچشم تر بدو گفت کای رویت آرام دل مرا پرشکن موی تو کام دل بهشت روانم بهار دلتم چراغ جه...
شنیدند این چون از آن حق پرست سراسر به یغما گشودند دست همه خیمه و خرگه نابکار به پشت هیونان نمودند بار ببستند دست اسیران به بند سوی کوفه رفتند دور از گزند چو بشنید مختار یل با سپاه ...
شد ازبهر رزم آن پسندیده کیش زره پوش چون از گهر تیغ خویش تن خود سراپا درآهن نهفت برآمد به رخش جهانپوی و گفت که ای رهسپر چرمه ی تیز هوش به سوی سوارت فرادار گوش یکی گرم جولان شو اندر ...
بنال ای مدینه بزار ای حرم خروشان شو ای مرز بطحا زغم سرازپاک تربت برآر – ای رسول زپر نور مرقد برآی ای بتول به بدرود فرزند فرخ فرا ببارید خون از دو چشم ترا بنال ای حسن شدزمان فراق که...
خبیثی ددی از بزرگان شام که بد دشمن آل خیرالانام پدر قحطبه نام زشتش تمیم دل اهرمن از نهیبش دو نیم پی رزم آن خسرو کامیاب سراپا نهان شد به پولاد ناب بزد اسب و آمد به میدان کین خروشید ...
یکی نامه بنوشت پنهان ز غیر به سوی برادرش پور زبیر که برما جهان راه شادی ببست بخوردم زمختاریان من شکست همه لشگر کشته یا خسته اند گروهی برکوفیان بسته اند دراین سخت هنگامه ام یاد کن و...
