میرزا احمد الهامی کرمانشاهی (زادهٔ ۱۲۶۴ هجری قمری در تویسرکان- درگذشتهٔ ۱۳۲۵ در کرمانشاه) شاعر آیینی ملقب به «فردوسى حسینى» و متخلص به «الهامی»، اصالتاً بهبهانى، زادگاه وى تویسرکان و محل سکونت وى در کرمانشاه بوده است. وی پدر شاعر معروف ابوالقاسم لاهوتی است و مهمترین اثر وی منظومهٔ چهار خیابان باغ فردوس یا شاهدنامه است که در قالب مثنوی و بر وزن و طرز شاهنامهٔ فردوسی در شرح وقایع کربلا سروده شده است. سرایش این منظومه طی ۷ سال از سال ۱۲۹۵ هجری قمری تا ۱۳۰۲ هجری قمری طول کشیده است. گزیدهٔ اشعار الهامی کرمانشاهی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانهای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
همانگه یکی از غلامان پیر بیامد ببوسید پیش سریر یکی زشت مردش گرفتار بند بداندیش و نستوده ناهوشمند که او منقذ مره اش نام برد دلش تیره از بدگهر مام بود چه گویم نگویم که را کشته بود که...
زهر سو گروهی براو تاختند سنان برکشیدند و تیغ آختند نبرد دلاور چو اینگونه دید یکی دشنه ی آبگون بر کشید برافکند اسب و بیازید دست سروتن بسی کرد با خاک پست به هر سو که تیغ آختی برسران ...
به هامون رسیدند چون ناگهان ره کوفه ازچشمشان شد نهان زلب تشنگی آن دو تن ره شناس زدست اجل درکشیدند کاس چو آن هردو را نامور مرده دید به چشمش سیه شد جهان سفید به دل کرد اندیشه ی بی شما...
نهاد آن گهی دست بر روی دست نگه را به یال تکاور ببست چو از شاه شمر پلید این پدید ز شادی دل تیره اش بردمید بگفت ای سپه کارما شد به کام که تیغ علی ع رفت اندر نیام بتازید ایدون به قتلش...
چو آن خواجه و بنده ی پاکدین گرفتند جا در بهشت برین دومرد غفاری ز یاران شاه دلیرانه جستند رزم سپاه یکی عبد رحمن بن عروه بود که افراشتی سربه چرخ کبود دگر پور عبدالله نیکنام که دین را...
نهشتی نشانی ز مردانشان که بودند هر یک به مردی نشان در این دشت ماندی به جا چند زن گرفتار یک دشت شمشیر زن دگر کودکی چند نابرده روز روانشان ز تاب عطش پر ز سوز دریغا که افتاد دستم زکار...
به ایوان مختار بردند رخت که بد دوستدار شه نیکبخت گرانمایه مختار روشن ضمیر به جان و به دل گشت مهمان پذیر به خاک ره مسلم سرفراز همی سود او رخ ز روی نیاز که ای راد عم زاده ی شاه دین س...
بگفت ای زدین بی خبر روی زشت تو را نیز کشتن بود سرنوشت بفرمود تا بر زدندش به دار نگون سرشده با کمند استوار به زه کرد سالار کشور کمان یکی تیر بگشاد بر بد گمان که بنشست بر چشم و جست ا...
تو دست از تن میر اسلامیان فکندی برای شه شامیان جوان علی ع را فکندی زپای ببراد دست تو ای تیره رای نترسیدی از صولت حیدریش وزان سطوت و فره ی صفدریش پلید تبهکار گفت ای امیر سخن راست گو...
پس از آن نوبت به غارب رسید که بودش دل شیر و دیدار شید زترکان نسب داشت آن راد مرد یکی بنده بود از شهنشاه فرد کتاب خدارا به خوشترسرود زبر خواندی آنسان که شایسته بود ببخشیده بودش شهنش...
پس آنگه به بیعت گشادنددست به دست خدا در نهادند دست شنیدم که افزونتر از صد هزار نمودند بیعت بدو استوار چو مسلم بدید آن همه اتفاق زخرد و بزرگ دیار عراق یکی پیک با نامه ی پر نیاز فرست...
بگفتند کای داور دادرس که فریاد رس نیست غیر از تو کس تویی آنکه گیری جزا را تو سخت همی بینی این مردم تیره بخت چه سازند با پور پیغمبرت کجا رفت آن سختی کیفرت از این سخت تر ظلم و بیداد ...
گرفتی همی از زمین گرم خاک فشاندی به زخم تن چاک چاک به شکرانه پوزش بیاراستی شکیب از خدای جهان خواستی به ناگاه اهریمنی تیغ زن سراپا به آهن پوشیده تن پر از زشتی و خالی از خوی نیک که ب...
بزرگان که بودند درآن دیار به پور معاویه بر دوستدار نبشتند در نامه ی پور بند بدان زشت کردار ناهوشمند که مسلم به فرمان سبط رسول زیثرب درین شهر کرده نزول به شاهیش بیعت ستاند همی به دل...
چو شد غارب ترک سوی بهشت دگر نامداران فرخ سرشت تناتن به رزم سپه تاختند روان برخی جان شه ساختند بجز هاشمی زاده گان کس نماند که یارد به بدخواه شه تیغ راند به نام سرافراز خویشان شاه بر...
تنی چند از یاران خود را خواند سخن ها زکردار مختار راند نیابیم گفت او که دانم امان سرآرد مر این مرد ما را زمان ازآن پیش کز ما کشد کیفرا روا نیست ما را درنگ ایدرا همان به ره بصره گیر...
بیامد به پیش سپاه ایستاد به اتمام حجت زبان برگشاد بفرمود آیا در این پهندشت کسی هست کز جان تواند گذشت کسی هست کآید مددکار من در این بی سپاهی شود یار من کسی هست کز خشم پروردگار بترسد...
بریر خضیر آن یل سرفراز بیاورد بیاورد بر داور دین نماز چنین گفت بد از درود و سلام که ای تاجور سبط خیرالانام بفرمای تا سوی کوفی سپاه روم ای جهانداور دین پناه بسی خوب گفتار نغز آورم ک...
مرا داد یزدان از آن رو شرف که گردم ثناسنج شاه نجف علی آن شهنشاه یزدان پرست که باشد پرستنده اش هر چه هست گزین داور شهربند وجود که بر درگهش قدسیان را سجود قوی دست حق پاک نفس رسولص شه...
همان به که جام نبیدی زنم در خانقاه امیدی زنم ستانم ز پیر مغان آب تاک زآلودگی ها کنم خویش پاک به هر ماه از غزه اش تا به سلخ شوم بی خود از شور صهبای تلخ بده ساقی آن آب آتش مزاج بکن د...
تنی دید مانند لاله ستان پر از غنچه ی ناوک جانستان ز خونش به هر سو روان جویبار زمین بلا را شده آبیار چو نیکو خداوند خود را شناخت به گردون سهیلی زغم برفراخت فرو ریختش از دو بیننده اش...
چو آمد به اسحق اشعث خبر که شد کشته شمر بد اختر گهر بترسید و لرزید آن اهرمن بر آن شد که جانش بر آید زتن نخست آنکه با تیغ یازید دست تن شاه هر دو جهان را بخست مر این بد گهر زاده بود آ...
به پور زیاد آن بد اندیش دیو رسانید فرمان شامی خدیو عبیدالله زشت ناپاک رای چو بر خواند آن نامه سر تابه پای درآن دید بنوشته ای نامدار تویی مرزبان بر به کوفه دیار من آن مرز کردم به فر...
امیر سپه دید چون رزم اوی بترسید از آن شیر پرخاش جوی فراری گوی بود درآن سپاه که شمشیر زن بود وناورد خواه بدش نام قدام پور اسد که نفرین رسادش به روح و جسد ورا خواند نزدیک و بااو بگفت...
