خانه محتوا کتاب‌فروشی خرید اشتراک وبلاگ تماس با ما

ورود/ ثبت نام

خانه محتوا کتاب‌فروشی خرید اشتراک وبلاگ تماس با ما

ناهید

مرجع تخصصی فرهنگی هنری برای داستان، شعر و کتاب صوتی فارسی

ناهید بستری برای انتشار، خرید و شنیدن آثار ادبی و صوتی از نویسندگان، شاعران و خالقان مستقل است.

دسترسی سریع

داستان‌ها کتاب‌های صوتی شعرها درباره ما

تماس با ما

آدرس: مشهد، بلوار احمدآباد، عارف 8، پلاک 33 واحد 1

تمام حقوق محفوظ و متعلق به پلتفرم فرهنگی ناهید می باشد.

قطران تبریزی | اشعار و دیوان | ناهید

قطران تبریزی

قطران تبریزی

شرف‌الزمان حکیم ابومنصور قطران عضدی تبریزی (زادهٔ سال نامعلوم در در روستای شادباد مشایخ از توابع تبریز، درگذشته به سال ۴۶۵ هجری قمری مدفون در مقبرة الشعرای تبریز)، شاعر ایرانی سدهٔ پنجم هجری، هم‌دوران با شدادیان و روادیان است.

بخش‌های دیوان قطران تبریزی

قطران تبریزی دیوان اشعار۱ ترجیعات۴ ترکیبات۶ رباعیات۱۵۱ قصاید۲۱۴ مسمطات۲ مقطعات۱۴۹

اشعار قطران تبریزی

۵۲۷ شعر

شمارهٔ ۱۲۷

مشوش است دلم از کرشمه سلمی چنانکه خاطر مجنون ز طره لیلی چو گل شکر دهیم در دل شود تسکین چو ترش روی شوی وارهانی از صفری بغنچه تو شکر خنده نشیه باده بسنبل تو در گوش مهره افعی ببرده نر...

شمارهٔ ۱۲۷

برداشت بت من از سر آن چتر سیاه زان پس که دل سپاه بس برد ز راه عمدا بر صوفیان شد آن شمع سپاه تا توبه صوفیان کند نیز تباه

شمارهٔ ۱۲۷ - در مدح ابونصر مملان

اگر باران نباشد در بهاران سرشگ و آه من بس باد و باران جهان را بس بود نالیدن من اگر بلبل ننالد در بهاران سحرگه بانگ من بشنو ز مطرب بجای بانگ کبک کوهساران بسم من سوگوار از عشق اگر چر...

شمارهٔ ۱۲۸

مرا ز منصب تحقیق انبیاست نصیب چه آب جویم از جوی خشک یونانی برای پرورش جسم جان چه رنجه کنم که حیف باشد روح القدس به سگبانی به حسن صوت چو بلبل مقید نظمم به جرم حسن چو یوسف اسیر و زند...

شمارهٔ ۱۲۸

ای طره تو ز مشگ و از عنبر به روی تو ز ماه و قدت از عرعر به گر قامت من چو زلف تو چنبریست چون دور ز زلف تست آن چنبر به

شمارهٔ ۱۲۸ - در مدح امیر ابوالفتح

اگر نجست زمانه بلای خلق جهان چرا ز خلق جهان روی او بکرد نهان اگر نخواست دلم زار و مستمند چنین چرا نگاشت رخش خوب و دل فریب چنان اگر نگشت دل من تنور آتش عشق چرا ز دیده من خاست دم به ...

شمارهٔ ۱۲۹

ای درم یافته از دست تو ارزانی ای کرم داشته ایزد بتو ارزانی تو بگیتی در فاشی بگهر پاشی تو چو لقمانی هنگام سخندانی تو توانایی داری بهمه چیزی لیکن خویشتن دیدن نتوانی آنچه بستانی از خص...

شمارهٔ ۱۲۹

گر سوی هوا دلم همی جوید راه پیوند مرا سوی زمین آمد ماه بر سنبل و بر سمن بیفزاید جاه کز سنبل و از سمن شود ماه تباه

شمارهٔ ۱۲۹ - در مدح شرف الدین ملک جستان

اگر بخواهد جانم بجای دل جانان بجان جانان گر زو دریغ دارم جان اگر نه جانان از جان عزیزتر بودی نسوختی دل و جان از جدایی جانان زیان و سود من از هجر و وصل جانانست سزاست گر بخرم وصل او ...

شمارهٔ ۱۳

چو باد خزان بگذرد بر درخت کند پرنیان بر تنش لخت لخت از آن پس که در باغ بلبل بساخت ز بیجاده تاج و ز پیروزه تخت در او تخت زرین نهاده است زاغ بشد بلبل از باغ و بربست رخت بکهسار کافور ...

شمارهٔ ۱۳

تا کی باشم صبور در محنت دوست کآرام دل و جان من از دیدن اوست گر زین دوستی تو را بدراند پوست از دوست همیشه دور بودن نه نکوست

شمارهٔ ۱۳ - در مدح امیر اجل ابومنصور گوید

بنفشه زلفی و سیمین برو عقیقی لب بروی مایه روز و بموی مایه شب سلبش سرخ و می سرخ در فکنده بجام لبش برنگ می و عارضش برنگ سلب بلای تن بدو زلف و جفای جان بدو رخ هلاک دین بدو چشم و نشاط ...

شمارهٔ ۱۳۰

ای همه از رادی و از راستی جان و دل از راستی آراستی شمع سخاوت را افروختی سرو سیادت را پیراستی بی تو خدا دانی ناقص بود راست چو پیراهن بی آستی تا بنشانده است بخیری پدرت غم ز دل مردم ب...

شمارهٔ ۱۳۰

دوش آمد دست سوده و آسوده آسوده ز رنج و مشک بر مه سوده پالوده ز دست با سلخ آلوده آلوده ز شادی و ز غم پالوده

شمارهٔ ۱۳۰ - بهاریه و خطاب به ابر

الا ای پرده تاری به پیش چشمه روشن زمانی کوه را ترگی زمانی چرخ را جوشن دژم رویی و گیتی را کند آثار تو خرم سیه فامی و عالم را کند دیدار تو روشن گهی بر گوشه گردون نهاده مر ترا گوشه گه...

شمارهٔ ۱۳۱

ای گشته یادگار ز کردار تو شهی دیدار تو مبارک و گفتار تو بهی از هر بهی بهی تو و بر هر سری سری از هر مهی مهی تو و بر هر شهی شهی یا دادنست و یا ستدن کار تو مدام گاهی جهان ستانی و گاهی...

شمارهٔ ۱۳۱

ای عالم علم جاودان از درگاه دربان ملک مرا براند از درگاه چون قصد سلام داشتم چندین راه از بهر سلام کرده ام چندین گاه

شمارهٔ ۱۳۱ - در تهنیت عروسی ابوالحسن لشکری

الا ای ماه مشکین مو به پیش آر آن می مشکین ملا کن ساغر و برنه به دست عاشق مسکین از آن رخشنده خرم که عشاق را شود زو کم ز فکرت غم ز دیده نم ز بالا خم ز چهره چین به رنگ چهره معشوق و اش...

شمارهٔ ۱۳۲

ای شاه جهانگیر جهاندار جهانجوی عید است و لب یار و لب جام و لب جوی از درد و غمان جان و روان تورها یافت تو ز انده و اندیشه بیاسای و روان جوی در شدت همی باد بهار آید گه گاه بر باد بها...

شمارهٔ ۱۳۲

ای زهره جبین نیست چو رخسار تو ماه نه تیره شبی به سان زلف تو سیاه خط تو دمید و شد تبه حسن رخت از سنبل تر بلی شود ماه تباه

شمارهٔ ۱۳۲ - در مدح ابوالمعمر

آنچه هست اندر دل من نیست کسرا در دل آن از جفا و جور این نامهربان سنگین دلان هرکه من با او بسازم گردد او ناسازگار آنکه من زو مهر جویم گردد او نامهربان آنکسی کز من بود نازش مرا خواهد...

شمارهٔ ۱۳۳

خدایا بر جهانم کام و فرمان روان دادی بمدح و آفرین من زبان خلق بگشادی ز دشمن کین من جستی ز دولت داد من دادی بدان کز من نبیند کس بلا و رنج آزادی بمستی و بهشیاری بخواندن دل مرا دادی م...

شمارهٔ ۱۳۳

ناگه ز درم در آمد آن سرو سهی پر غم دل من کرد ز هر غصه تهی از نار و بهیش یافتم روزبهی بسپرد بیکبار به من نار و بهی

شمارهٔ ۱۳۳ - در زلزله تبریز و مدح ابونصر مملان و پسرش

آن غیرت یزدان نگر و قدرت یزدان از قدرت یزدان چه عجب غیرت چندان هرگز نرسد کس بسر قدرت ایزد هرگز نرسد کس بسر غیرت یزدان گه کوه و بیابان کند از باغ و بساتین گه باغ و بساتین کند از کوه...

صفحه قبلصفحه ۵ از ۲۲صفحه بعد

بازگشت به فهرست شاعران