علامه محمد اقبال لاهوری در سال ١٨٧٣ میلادی در شهر سیالکوت ایالت پنجاب به دنیا آمد. در لاهور تحصیل کرد و سپس در کمبریج و مونیخ به مطالعه در فلسفه و حقوق پرداخت. سپس به لاهور بازگشت و به وکالت مشغول شد.اقبال معتقد است که روح قرآن با تعلیمات یونانی سازگاری ندارد و بسیاری از گرفتاریها از اعتماد به یونانیها ناشی شده است. تشویق اقبال به بازگشت اسلام به صحنهٔ سیاست و ضدیت با تمدن غرب و رد دستاوردهای فرهنگی و علمی غرب از مسائلی است که مورد توجه و استقبال و گاه مورد انتقاد گروههایی از اندیشمندان است. وی به سال ١٩٣٨ میلادی بدرود حیات گفت.
سید هجویر مخدوم امم مرقد او پیر سنجر را حرم بند های کوهسار آسان گسیخت در زمین هند تخم سجده ریخت عهد فاروق از جمالش تازه شد حق ز حرف او بلند آوازه شد پاسبان عزت ام الکتاب از نگاهش خ...
هر که پیمان با هوالموجود بست گردنش از بند هر معبود رست مؤمن از عشق است و عشق از مؤمنست عشق را ناممکن ما ممکن است عقل سفاک است و او سفاک تر پاک تر چالاک تر بیباک تر عقل در پیچاک اسب...
دل دیده یی که دارم همه لذت نظاره چه گنه اگر تراشم صنمی ز سنگ خاره تو به جلوه در نقابی که نگاه بر نتابی مه من اگر ننالم تو بگو دگر چه چاره چه شود اگر خرامی به سرای کاروانی که متاع ن...
نه من انجام و نی آغاز جویم همه رازم جهان راز جویم گر از روی حقیقت پرده گیرند همان بوک و مگر را باز جویم
آدمیت زار نالید از فرنگ زندگی هنگامه بر چید از فرنگ در ضمیرش انقلاب آمد پدید شب گذشت و آفتاب آمد پدید یورپ از شمشیر خود بسمل فتاد زیر گردون رسم لادینی نهاد گرگی اندر پوستین بره یی ...
باز این عالم دیرینه جوان می بایست برگ کاهش صفت کوه گران می بایست کف خاکی که نگاه همه بین پیدا کرد در ضمیرش جگر آلوده فغان می بایست این مه و مهر کهن راه به جایی نبرند انجم تازه به ت...
چو خود را در کنار خود کشیدم به نور تو مقام خویش دیدم درین دیر از نوای صبحگاهی جهان عشق و مستی آفریدم
چو نرگس این چمن نادیده مگذر چو بو در غنچه پیچیده مگذر ترا حق دیده روشنتری داد خرد بیدار و دل خوابیده مگذر
تراشیدم صنم بر صورت خویش به شکل خود خدا را نقش بستم مرا از خود برون رفتن محال است بهر رنگی که هستم خود پرستم
درین عالم بهشت خرمی هست بشاخ او ز اشک من نمی هست نصیب او هنوز آن های و هو نیست که او در انتظار آدمی هست
لاله این گلستان داغ تمنایی نداشت نرگس طناز او چشم تماشایی نداشت خاک را موج نفس بود و دلی پیدا نبود زندگانی کاروانی بود و کالایی نداشت روزگار از های و هوی میکشان بیگانه یی باده در م...
بده او را جوان پاکبازی سرورش از شراب خانه سازی قوی بازوی او مانند حیدر دل او از دو گیتی بی نیازی
به شبنم غنچه نورسته می گفت نگاه ما چمن زادان رسا نیست در آن پهنا که صد خورشید دارد تمیز پست و بالا هست یا نیست
هنگامه را که بست درین دیر دیر پای زناریان او همه نالنده همچو نای در ’بنگه فقیر و به کاشانه امیر غمها که پشت را به جوانی کند دو تای درمان کجا که درد بدرمان فزون شود دانش تمام حیله و...
ای لاله ای چراغ کهستان و باغ و راغ در من نگر که میدهم از زندگی سراغ ما رنگ شوخ و بوی پریشیده نیستیم ماییم آنچه می رود اندر دل و دماغ مستی ز باده میرسد و از ایاغ نیست هر چند باده را...
بیا ساقی بگردان جام می را ز می سوزنده تر کن سوز نی را دگر آن دل بنه در سینه من که پیچم پنجه کاؤس و کی را
زمین را رازدان آسمان گیر مکان را شرح رمز لامکان گیر پرد هر ذره سوی منزل دوست نشان راه از ریگ روان گیر
جهان از عشق و عشق از سینه تست سرورش از می دیرینه تست جز این چیزی نمیدانم ز جبریل که او یک جوهر از آیینه تست
ضمیر ین فکان غیر از تو کس نیست نشان بی نشان غیر از تو کس نیست قدم بیباک تر نه در ره زیست به پهنای جهان غیر از تو کس نیست
من بنده آزادم عشق است امام من عشق است امام من عقل است غلام من هنگامه این محفل از گردش جام من این کوکب شام من این ماه تمام من جان در عدم آسوده بی ذوق تمنا بود مستانه نوا ها زد در حل...
زمین خاک در میخانه ما فلک یک گردش پیمانه ما حدیث سوز و ساز ما دراز است جهان دیباچه افسانه ما
مرا این سوز از فیض دم تست به تاکم موج می از زمزم تست خجل ملک جم از درویشی من که دل در سینه من محرم تست
کم سخن غنچه که در پرده دل رازی داشت در هجوم گل و ریحان غم دم سازی داشت محرمی خواست ز مرغ چمن و باد بهار تکیه بر صحبت آن کرد که پروازی داشت
خود را کنم سجودی دیر و حرم نمانده این در عرب نمانده آن در عجم نمانده در برگ لاله و گل آن رنگ و نم نمانده در ناله های مرغان آن زیر و بم نمانده در کارگاه گیتی نقش نوی نبینم شاید که ن...
