غزل شمارهٔ ۴۶۵۴

ازین یک گل زمین دانسته ای باد خزان بگذر

نمی گفتم حریفم نیستی کاوش مکن با من

به چندین کشتی از دریای چشمم این زمان بگذر

ازین صحرای کنعان کز حسد چاهی است هرگامش

زلیخا گوش برزنگ است زود ای کاروان بگذر

غبار آلوده اشکی درخمار سرمه بیتابی

بگیر از گوشه چشمم به خاک اصفهان بگذر