غزل شمارهٔ ۶۸۴۲

از شکار دل گرم که دگر می آیی

از صدف گوهر شهوار نیاید بیرون

به صفایی که تو از خانه به در می آیی

می چکد آب حیات از گل رخسار ترا

چشم بد دور که خوش تازه و تر می آیی

کیست گستاخ به روی تو تواند دیدن

که عرقناک ز آیینه بدر می آیی

اثر از دین و دل و هوش خرامت نگذاشت

دیگر از خانه به امید چه برمی آیی

چون کسی از تو برد سر به سلامت چو حباب

که سبک بال تر از موج خطر می آیی

من به یک چشم کدامین سر ره را گیرم

که تو در جلوه ز صد راهگذر می آیی

چه عجب عاشق یکرنگ اگر نیست ترا

که تو هردم به نظر رنگ دگر می آیی

کشته ناز تو در روی زمین کیست که نیست

که چو خورشید تو با تیغ و سپر می آیی

آنقدر باش که چون نی شوم از خود خالی

گر به آغوش من ای تنگ شکر می آیی

برنیامد مه رویت به می از پرده شرم

کی دگر از ته این ابر تو برمی آیی

از حیاتم نفس پا به رکابی مانده است

می رود وقت به بالینم اگر می آیی

ثمر از بید و گل از سرو نمایان گردید

کی تو ای سرو گل اندام به بر می آیی

شود آن حسن گلوسوز یکی صد چو شرار

به کنار من دل سوخته گر می آیی

وحشت از صحبت عاشق مکن ای تازه نهال

که ز پیوند نکوتر به ثمر می آیی

جان نو در عوض جان کهن می یابد

هرکه را در دم رفتن تو به سر می آیی

به چه تدبیر کسی از تو برومند شود

نه به زاری نه به زور و نه به زر می آیی

این لطافت که ترا داده خدا حیرانم

که چه سان اهل نظر را به نظر می آیی

گشت خورشید جهان تاب ز مغرب طالع

کی تو ای سنگدل از خانه به در می آیی

جان ز شوق تو رسیده است به لب صایب را

هیچ وقتی به ازین نیست اگر می آیی