بخش ۱۸ - ۴ - النوبة الثالثة

ای بسا در گرانمایه و لؤلؤ شاهوار که در آن صدف تعبیه بود و با هر دری شبهی سیاه منظوم در رشته کشید با جواهر هر یک از انبیا شبهی در برابر ایشان داشت دری چون آدم صفی با وی شبیه چون شیطان شقی دری چون ابراهیم خلیل با وی شبهی چون نمرود طاغی دری چون موسی عمران با وی شبهی چون فرعون بی عون دری چون عیسی بن مریم با وی شبهی چون طایفه پر از ضلالت و غی دری چون مصطفی عربی با وی شبهی چون بو جهل پر جهل

فریشتگان چون این خطاب هایل بشنیدند قرار و آرام ازیشان برمید و تماسک عقل و صبرشان برسید زبان سؤال دراز کردند و جمله آواز برآوردند که أ تجعل فیها من یفسد فیها

خداوندا و پادشاها بزرگوارا و کردگارا این آدم خاکی طراز وشی تقریب را بدست عصیان ملطخ گرداند و سر از ربقه طاعت بیرون کشد و ما را از قدس و تقدیس آفریده سینه های ما بتهلیل و تسبیح آراسته و این اسباب ما را ساخته چنین گویند آتشی از مکنونات غیب پدید آمد و قومی فریشتگان را بسوخت و بنعت عزت این خطاب برفت که إنی أعلم ما لا تعلمون شما که نظارگیان اید نظاره همی کنید شما را با خزاین اسرار الهیت ما چه کار و در مکنونات غیب ربوبیت ما چه تصرف تعبیه الهیت ما و مکنونات اسرار ربوبیت ما ما دانیم خواطر مختصر را علوم و عقول جز وی را فهمهای معلول و بصایر محدث را باسرار الهیت ما چه راه و عنده مفاتح الغیب لا یعلمها إلا هو ما در ازل حکم چنان کردیم که چراغ حقایق معرفت در سینه آدم خاکی روشن گردانیم و منشور ولایت خاکی بدست او دهیم و روایت ممالک زمین در قلب لشکر او نصب کنیم شما که مقربان مملکت اید پیش تخت دولت آدم چاکروار سماطین بر کشید و او را سجود کنید و شما که گرد عرش ما طواف میکنید جنایت ناکرده ذریت آدم را که هنوز در وجود نیامدند استغفار میکنید و روش ایشان را سلامت میخواهید و سلم و سلم می گویید تا چون در وجود آیند قدم ایشان را بر بساط عبودیت فتوری نباشد و شما که نقیبان حجب اید اهل غفلت را از ذریت آدم میگریید تا بسبب گریستن شما معصیت ایشان بمغفرت خود بپوشیم و شما که اهل رفرف اید ازین زلال که زیر عرش ما موج میزند راویه نور بر گیرید و روز رستاخیر که ایشان منتظر باشید تا چون فزع اکبر در قیامت پدید آید و دارا دار و گیراگیر هیبت و سیاست برخیزد مؤمنان ایشان را از آن فزع امن دهید و سلام ما بایشان رسانید اینهمه بآن فرمودیم تا شما که فریشتگانید شرف خاکیان بدانید و بر حکم ما اعتراض نکنید

در خبر درست است که ملا اعلی و مقربان درگاه عزت گفتند خداوندا خاکیان را عالم سفلی دادی عالم علوی بماده که ما نیز پرندگان حضرتیم و طاوسان درگاه عزت ایشان را جواب آمد لا اجعل صالح ذریة من خلقته بیدی کمن قلت له کن فکان

ما مؤنس عشقیم و شما برگذرید

وز قصه و حال عاشقان بیخبرید

از زشتی یار من شما غم چه خورید

در چشم من آیید و بدو در نگرید