شمارهٔ ۴۴
اندازهٔ متن
گفتم که چرا چو ابر خونبارانم
گفت: از پی آنکه چون گلِ خندانم
گفتم که چرا بی تو چنین پژمانم
گفت: از پی آنکه تو تنی من جانم
۲ بیت
گفتم که چرا چو ابر خونبارانم
گفت: از پی آنکه چون گلِ خندانم
گفتم که چرا بی تو چنین پژمانم
گفت: از پی آنکه تو تنی من جانم
فریاد کنم زان سر زلف تو بسیکو کرد جهان بر دل من چون قفسی