رباعی شمارهٔ ۲۵
اندازهٔ متن
گر زخم خورم ز دست چون مرهم دوست
یا مغز برآیدم چو بادام از پوست
غیرت نگذاردم که نالم به کسی
تا خلق ندانند که منظور من اوست
۲ بیت
گر زخم خورم ز دست چون مرهم دوست
یا مغز برآیدم چو بادام از پوست
غیرت نگذاردم که نالم به کسی
تا خلق ندانند که منظور من اوست
ای کودک لشکری که لشکر شکنیتا کی دل ما چو قلب کافر شکنی؟