بخش ۳۵ - تحصیل اجازه خشایار از پدرش برای رفتن به شکار

شهنشه بفرمود فرزند من

خشایار پور خردمند من

چه خواهی چرا ایستادی به پا

روی کرسی خویش بنشین به جا

بگفتا اجازت اگر شهریار

بفرمایدم قصد دارم شکار

بفرمود فرزند،رو شاد باش

همیشه چو یک سرو آزاد باش

ولیکن مبادا جز آهوی نر

بسازی به پیکان شکار دگر

که ماده در این فصل مادر بود

ور آبچه آهوش در بر بود

هرآنکس که مادر بدوزد به تیر

کند کودکش در بدر یا اسیر

فلک رحم نارد با حول او

بسوزد به آتش تن و مال او

پس آنگه بیامد بر مادرش

چنان تنگ بگرفت مادر برش

بگفتا که ای نازنین پور من

جوان سخن گوی دستور من

لباس سفر باز کردی ببر

کجا عزم کردی تو جان پسر

بگفتا که ای مادر مهربان

بهار است آهو چمان و چران

اجازت گرفتم هم از شهریار

روم تا به یک هفته بهر شکار

اجازت بفرمای ای مهربان

روم با دلی شاد در آن مکان

بگفتا برو نوجوان پور من

نگهداردت ایزد اندر چمن

ببوسید پس دست مادر ز مهر

بگفتا خدا حافظ ای کان مهر

بفرمود آرید میرشکار

بیاید که آمد زمان بهار

بگفتند آماده اسباب کار

همان بازو تازی زبهر شکار

چو شه پور بنشست برروی زین

فلک گفت بر پور شه آفرین

یکی صد سواری ز بهر شکار

برفتند همراه آن نامدار

خشایار گفتا کجا خوشتر است

چمن دلکش و آهوانش نر است

بگفتند شاها بسمت شمال

چمن سبز و از گل زمین لاله زار

در آن قسمت پارس فصل بهار

زهر شهر آیند بهر شکار

برفتند شادان و خندان بدشت

غزالان بیایند شاید بشست

چو نزدیک گشتند در مرغزار

خشایار خوش دید آن لاله زار

چمن سبزو گل های الوان او

روان تازه دارد همی مشک بو

طراوت گزیده است بهار

فرح بخش گشته است آن مرغزار

در اطراف آن گله آهوان

روانند و شاداب و بازی کنان

خشایار دنبالشان اسب تاخت

یکی آهوی نر نشانه بساخت

نشان کرد پهلوی آهوی نر

کشیدی کمان تیر آمد چو پر

فرو رفت تا پر بپهلوی او

خشایار چون تاختی سوی او

بدیدی جوانی از آن سوبتاخت

بگفتا که تیر منش کار ساخت

خشایار چون دید تیری دگر

به پهلوی حیوان فرو برده سر

خشایار گفت این شکار من است

از این تیر و پیکان و کار من است

جوان گفت خیر این شکار من است

از این پر و پیگان و کار من است

خشایار گفتا منم پور شاه

همینگه کنم روزگارت تباه

جوان گفت مارا بتو جنگ نیست

چمن پر شکارو جهان تنگ نیست

ولی تیرمن زودتر خورده است

ترا تیر بر پهلوی مرده است

خشایار گفتا که ای بی خرد

چه گوئی نه مغزت خرد پرورد

تو خود کیستی تا فضولی کنی

شکار مرا خود قبولی کنی

کنون من ترا هم بجای غزال

زنم تیرو اینک کنم پایمال

جوان گفت شاها توئی شاهزاد

توانی همان دست بازو گشاد

ولیکن بهار است و هم لاله زار

برون آمده هر دو بهر شکار

شکار است و نی بهر جنگ آمدیم

نه از جان خود سیر و تنگ آمدیم

نه خوبست ما کین ستانی کنیم

بیک آهوئی جانفشانی کنیم

بگفتا بگو پس شکار من است

از این دست و بازو کار من است

جوان گفت شاها نگویم دروغ

که از کذب کارم نگیرد فروغ

من تو بیک دفعه تیر و کمان

سردست بردیم و خود بی گمان

ولی تیر من زود تر خورده است

چو خون از جبین بیشتر برده است

خشایار گفتا تو ای خیره سر

زنم تیغ هندی کنونت بسر

جوان گفت شاها توئی جنگ جو

نیم از تو کمر به شمشیر و خو

ولی حیفم آید که بردست من

شوی کشته ای زار در این چمن

برآشفت آنگه شه نوجوان

بگفتا نداری تو نام و نشان

تو خود کیستی از کجا آمدی

که همراه با پور شاه آمدی

جوان گفت گفتم مرا جنگ نیست

گرم نام نبود مرا ننگ نیست

اگر راستگوئی تو شمشیر کین

بینداز یکسر بروی زمین

من این تیغ اینک بینداختم

پیاده از اسب خود ساختم

تو شمشیر و خنجر بینداز دور

پیاده شو از اسب خود بی غرور

بگیریم هر دو دوال کمر

بکشتی گذاریم آنگاه سر

زما هر کدامی که زد بر زمین

بگویم از او این شکار گزین

خشایار چون دید آهنگ او

همان خوب گفتار و فرهنگ او

پیاده شد از اسب و شمشیر کین

بینداخت آنگاه روی زمین

جوانان بکشتی نهادن سر

گرفتن هردو دوال کمر

از آنسو سواران مخصوص شاه

بدیدند شهزاده را بی سپاه

بکشتی گرفتن نهاده است سر

جوانی گرفته است دور کمر

بگفتن شاها چه فرمان دهی

بگیریم و بندیم ما این رهی

بگفتا که من خود حریفم ورا

نه جنگ است کشتی ست درای درا

گهی این بآن زور و گه آن باین

نیامد یکی پشتشان برزمین

که ناگه جوان پای را پس نهاد

سر خویش بر سینه شه نهاد

گرفتش کمرگاه و زد بر زمین

فلک گفت احسن هزار آفرین

بخندید و برخواست گفت این شکار

از آن تو باشد شه نامدار

بر آشفت شه زاده از این شگفت

بزد دست و خودش ز سر برگرفت

چو برداشت خودش فرور یخت مو

چو زر تار بر شانۀ ماهرو

بزیر کله خود یک قرص ماه

نهان بود و زین گشت پس مات شاه

یکی دختری بود بس خوبروی

ملک رشک بردی بر آن روی و موی

بگفتا چه بودت شه کامکار

ترا با سر و خود مردم چه کار

خشایار مبهوت زین آب و رنگ

که باشد گه رزم همچون پلنگ

بگرمی ورا گفت کای خوبچهر

نشاید ترا جز به نرمی و مهر

پس ای ماهرو تو در این مرغزار

چنین پور شه را نمودی شکار

ترا حیف ناید ازین روی و موی

سواره بر اسب و در این دشت و کوی

بگو راستی تاکه باب تو کیست

تو خود از کجائی و اینکار چیست

بگفتا من از آذر آبادگان

همان دختر شاهم از آن مکان

نسب من رسانم بآزدید هاک

ز نسل جهان جوی و هم دخت پاک

هم از ماد استم هم از آریان

رسانم نسبت را به ایرانیان

بگفتا چرا آمدی تو به پارس

مگر نیست دردل ترا خود هراس

بگفتا که من خود نترسم زکس

که آهور مزدا مرا یارو بس

همه ساله من خود بفصل بهار

ابا چند دختر همه در شکار

بیاریم هر سال رو یکطرف

نمائیم هر جا شکاری هدف

گهی سوی گیلان و مازندران

گهی سوی گرگان و بحر گران

که امسال گفتم همی با پدر

سوی پارس خواهم نمایم سفر

شنیدم باقبال شه داریوش

همه پارس باشد پر از عیش و نوش

بگفتند شهری شه نامدار

بنا کرده در پارس آن شهریار

ورا نام کرده است استخر پارس

بیاورده دروازه هرجا اساس

مرآن شهر را کرده چون یک بهشت

خصوصأ در ایام اردیبهشت

گل و سنبل و سوسن و نسترن

ز نرگس و فور است در آن چمن

درختان نارنج در باغها

بهارش پراکنده بر راغها

مرا میل گشته است جان پدر

که امسال در پارس سازم سفر

بفرمود رو دخترم شاد باش

همیشه ز رنج و غم آزاد باش

چو پنجاه دختر که همراه من

همه از بزرگان آن انجمن

همه پارسا و همه نیک رو

همه نیک رفتار و هم نیک خو

همه تیر انداز وقت شکار

همه جنگ جویند در کارزار

لباس دلیران به بر کرده ایم

بسر خود و خنجر کمر بسته ایم

نداند کسی خود که ما دختریم

ازیرا که ما خود چو شیر نریم

همه سرو قد و همه ماهرو

همه زیر خو دان نهان کرده مو

پزشک و دبیر و چه گنجور ما

غلام و سوار و چه دستور ما

همه دخترانند چون ماهتاب

نگیرند یک مرد مارا رکاب

خشایار بشنید و خیره بماند

برآن ماهرو نام یزدان بخواند

بگفتا که ای ماه رخسار من

که همچون جوانمرد در انجمن

بشد روز تاریک و شد وقت شام

نیامد شمارا کنیز و غلام

چگونه تو تنها روی تا بگاه

که شب هست تاریک و شد شامگاه

بیا پس تو امشب سوی گاه من

سواره بیاه تو بهمراه من

بخندید آن دختر ماهرو

بگفتا که ای شاه آزاده خو

گمانت که مرغی نمودی شکار

ندانی که شاهین بود وقت کار

نترسد ز شاهین و از باز تو

نگردد چنین زود انبار تو

گمانت شکاری گرفتی بکام

ندانی که عنقا نیاید بدام

بلند است این مرغ را آشیان

نترسد ز دام و ز تیرو کمان

منم دخت ایرانی پاکزاد

ز شاهنشهان است مارا نژاد

خشایار گفتا که صد آفرین

که هم پاکزادی و هم پاک دین

مرا مهمان کن تو اندر سرا

سواره بیایم همی ای درا

پس آنگه بینداخت سر را بزیر

رخش سرخ شد همچو قرمز حریر

بگفتا ز عهد نیاکان ما

کسی کر بگوید که مهمان ما

نرانیم ما مهمان را ز در

اگر خود باین ره گذاریم سر

بفرما تو ای شهریار جوان

در این چادر ما تو یک شب بمان

نهادند پس خود ها را بسر

ببستند شمشیر و گرز و سپر

گرفتن اسبانشان از چرا

بشادی نهادند رو را براه

سواران شهزاده چون از عقب

بدیدند شاه پور در وقت شب

همی اسب راند خود و آن جوان

بسوی شمال است او رایکان

بترسید بر خویشتن میر شکار

ابا صد سواری که بد نامدار

بسوی خشایار چون اسب تاخت

خشایار برگشت و او را شناخت

بگفتا مرا با شما کار نیست

مرا با جوان کین و پیکار نیست

مرا مهمان کرده است این جوان

بگفته است امشب بر ما بمان

شما صبحگاهان بر اطراف دشت

که تا من بیایم نمائید گشت

بگفت و شتابان به پیمود راه

خود و با همان دختر نیک خواه

چو قدری بشد دور تر از گروه

رسیدند بر دشت و دامان کوه

خشایار دیدی جوانهای جنگ

بسر خود و بسته کمر گاه تنگ

مسلح به شمشیر و تیرو کمان

زده خنجری بر کمر چون یلان

سواره بر اسبان تازی نژاد

سوی دشت بودند از بامداد

یکی کرد فریاد که ای ماه مهر

که از ما چرا دور کردی تو چهر

بگشتیم اینقدر اطراف دشت

مبادا تو را شیری آرد شکست

چه بر کوه و بر دشت بشتافتیم

زیادت بجستیم و کم یافتیم

کنون آمدی این جوان با تو کیست

چنین کار از تو بسی تازه گیست

بگفتا که این پورشه داریوش

جوان جهان جوی و با عقل و هوش

ز اسبان پریدند روی زمین

نمودن بر پور شاه آفرین

بگفتند شادیم از روی تو

ازین طرز گفتار و هم خوی تو

بود منتی نیک برجان ما

که چون پورشاه است مهمان ما

کنیم افتخار اندرین لاله زار

که برما رسیده است این شهریار

دویده گرفتند او را رکاب

پیاده نمودند شه با شتاب

ببردند اسبش جلو دارها

گرفتند زینش پرستارها

نثارش نمودن از سیم و زر

فشاندند بر روی خودش گهر

ببرند شه را سوی بارگاه

بکرسی زر برنشاندند شاه

گرفتند خود و زره از تنش

نهادن زر بفت پیراهنش

سپس خوان نهادند شه را ببر

هم از کبک بریان و ماهی نر

دگر می نهادند و جام زرش

همان مرغ بریان بدی در برش

ز می گو و از بره های کباب

گرفتند پس سوی خوردن شتاب

چو شد گرم سرها هم از خوردنی

هم از خوردنی هم از نوشیدنی

گرفتند بر دست چنگ و رباب

نوازند گان از جهان کامیاب

خشایار بگرفت چنگی بدست

بگفتا مرا ماه داده شکست

یکی رشته از زلف بر گردنم

فکنده است و بسته است سال و برم

که تا عمر دارم همین بستگی

بجا ماند این عشق و پیوستگی

ورا دوست دارد ز جان و ز دل

کنم فکر دوریش گردم کسل

دگر چنگ بگرفت پس ماه مهر

همی خواند ابیات از روی مهر

بگفتا مرا جان نباشد دریغ

اگر همچو ماهی رود زیر میغ

ولیکن بداند که این ماهرو

نکرده است باهیچ کس گفتگو

گلی کو نخندیده بر بلبلی

نچیده کس از بوستانش گلی

اگر شاهزاده است خود پورشاه

نه این ماه مهر است کمتر ز ماه

اگر شاهزاده سران کرده بند

بود مهریه راز کیسو کمند

رود او سوی آذر آبادگان

بنزد پدر شاه آزادگان

اگر است او را همی خواستار

قدم رنجه فرماید آن نامدار

بخواهد همی از پدر دخت او

بعالم نیاید دگر جفت او

خشایار بگرفت پس چنگ باز

همی خواند آواز بآهنگ ساز

بگفتا توئی نو گل نسترن

زبان برگشاده بگوئی سخن

گل سرخی و بلبل تو منم

که بستی نان رشته برگردنم

بیایم بهرجا توئی ای صنم

که از جان و دل خواستارت منم

اگر جان بخواهی همی جان دهم

اگر سر بخواهی بپایت نهم

منم جسم و هستی تو چون جان من

چگونه جدا گردد از جان بدن

همه دختران شاد و خندان شدند

ز شادی همه سیم دندان شدند

به شهزاده گفتند در خوابگاه

مهیا شده تخت از بهر شاه

بفرمای راحت کن ای شاهپور

که چشم بد از روی ماه تو دور

خشایار برخاست از بارگاه

بیامد همی تا سوی خوابگاه

بخوابید تنها چون آن نوجوان

امیدش بدی بر خدای جهان

چو شد صبح و از خواب بیدار شد

بزودی بنزدش پرستار شد

بیاورد عطر گل و با گلاب

حریر سفیدی و یک ظرف آب

چورو را صفا داد آن پورشاه

بیامد برماه در بارگاه

بسوی چمن خیمه و بارگاه

که در خمیه صبحانه بودی بپا

چمن چون گلستان بفصل بهار

چو خورشید بودی رخ آن نگار

نگه کرد شه پور ازهر طرف

چمن دیدو گل دید و در و صدف

همه بلبلان گرم چهچه زدن

از آن گل بآن گل نموده وطن

گل و سنبل و سوسن و نسترن

چنان نیک تزئین نموده چمن

غزالان خرامان در آن مرغزار

غزل خوان چه در اوج فصل بهار

چو مهری بد آراسته ماه مهر

نشسته است بر تخت آن خوب چهر

چو شهپور را دید برپای شد

جمالش چنان عالم آرای شد

تبسم برویش چومه مهر کرد

دلش شاد و بشاش آن چهر کرد

بگفتا شها صبح تو شاد باد

که شادیم ما از تو نیکو نژاد

چو شد صرف صبحانه بر روی دشت

غزالان که از نزد شان میگذشت

غزالان وحشی چه در لاله زار

گریزان و خیزان زمیر شکار

به شه زاده گفتند کآمد سپاه

سواران بدشت ایستاده بپا

بفرمود آرید اسب مرا

که باید که دیگر روم زید را

بگفتا خدا حافظت ای ماه مهر

چگونه به پیچم ز روی تو چهر

بگفتا خدا حافظت شاهپور

شود چشم اهریمنان تو کور

بر آمد بر اسب و روان شد براه

بهمراه او رفت جمله سپاه

بگفتا مرا نیست میل شکار

بنزد شهنشه شوم رهسپار

برفتند تا شام درگاه شاه

شهنشاه خود بود در بارگاه

خشایار آمد بنزد پدر

زمین بوسه داد ایستاده بدر

شهنشاه فرمود فرزند من

همان نونهال برومند من

بیا و تو بنشین بکرسی زر

دمی باش رویت ببیند پدر

خشایار بنشست روی سریر

بپا ایستاده وزیر و امیر

نگفت هیچ و دم را فروبسته یود

ز فکر رخ یار آشفته بود

چو شد موقع شام برخواستند

ز نو مجلسی دیگر آراستند

خشایار آمد بر مادرش

همان مام بوسید روی و سرش

بگفتا پسر جان چه زود آمدی

یقین چون شکاری نبود آمدی

بگفتا که ای مادر مهربان

فراوان شکارست و آهو چمان

ولی آمدم من بنزد پدر

دلم چون ز تنهائی آمد بسر

مرخص نما چونکه من خسته ام

تو گوئی که من خرد و بشکسته ام

به بوسید پس دست مادر برفت

سوی خوابگاهش خرامان برفت

چون روشن بشد صبحگه دایه اش

بیامد بر بانوی ماه وش

بگفتا خشایار خوابش نبرد

سر خویشتن را بدستش فشرد

همی خواند اشعار عشقی نکو

همی کرد با خویشتن گفتگو

بگفتا شنیدم از او زمزمه

که با خویشتن داشتی همهمه

همیگفت کای ماه رخسار من

که روشن بد از نور رویت چمن

بدم دوش من در بهشت برین

برم حوریانی همه مه جبین

شنیدم همان چنگ و آواز و ساز

باطراف من لعبتان دلنواز

می و مزه و نقل و جام شراب

ز رامشگران و زچنگ و رباب

هم امشب یکی پیر دایه برم

چو او هردم آید همی برسرم

شود ثبت این هر دو بر عمر من

همی پیر دایه همی آن چمن

پس آنگاه دایه ببانوی گفت

که بهر خشایار بایست جفت

که چون او جوانست و زن بایدش

دگر پیر دایه نمیبایدش

چو دایه بیامد بر نوجوان

بفرمود یک پبش خدمت بخوان

چو خادم بیامد بر پور شاه

بفرمود رو پیر مهران بخواه

چو مهران بیامد فرو برد سر

زمین داد بوسه ببسته کمر

بفرمود مهران بسی خسته ام

چنان خسته گوئی که بشکسته ام

ترا خواستم تا بگوئی سخن

نیم حالتی تا روم انجمن

چو مهران بسی مرد هوشیار بود

جهاندیده و پیر و بیدار بود

نگه کرد برچشم آن نوجوان

بفهمید عشق آتشش زد بجان

بگفتا همی خواستم پور شاه

رسم من بخدمت پس از بارگاه

جو دیروز در خدمت شهریار

وزیران امیران والا تبار

همه جمع بودند در بارگاه

پس آنگه بایشان بفرمود شاه

خشایار را بیست بگذشته سال

ز هر حیث گشته است او با کمال

کنون وقت آنست از بهر او

بگیریم یک دختر ماه رو

یکی دختر از نسل و ذات نکو

همی مهربان و همی نیک خو

همی پارسا و همی شاه زاد

همی راستگو و همی خوش نژاد

همی تندرست و همی با هنر

همی نیک رفتار و نیکو سیر

کزو شاه ایران بیاید وجود

نباید که باشد زنی بی وجود

بگفتند از مصر و از روم و چین

ز یونان و آشوریان همچنین

همه شاهدخت و همه همچو ماه

همه خوب رو درخور پورشاه

بهرجا که فرمان دهد شهریار

نمائیم ما دختران خواستار

پس آنگه ز مجلس مرا خواستند

ز من رای بهر شما خواستند

زمین بوسه دادم بنزدیک شاه

چنان عرض کردم در آن بارگاه

اجازت بفرمای ای شهریار

که شه زاده آید همی از شکار

ببینم رای و گمانش کجاست

چگونه است فکرش چه بایست خواست

بفرمود ، مهران تو نیکو سخن

بگفتی درین رای و این انجمن

تو خود این سخن گوی با پور من

ببین از کجا خواهد او نیک زن

کنون با تو گفتم چه فرمان دهی

توئی شاه زاده منم چون رهی

بگفتا نخواهم زن از روم و چین

نه از مصر و از هند و آن همچنین

امیریست از نسل آزید هاک

یکی دخترش هست نیکو و پاک

که او هست در آذر آبادگان

امیراست و شاهست در آن مکان

من او را همی خواهم از جان و دل

هم از دوری او شدم من کسل

چو مهران شنید از جوان این جواب

بگفتا کجا دیدی آیا به خواب

بگفتا ورا دیدم اندر شکار

چو مردان که آیند در کار زار

همی ماهروی و همی نامجو

همی جنگجو و همی نیک خو

همی خوب گفتار و هم نازنین

همی راستگوی و همی مه جبین

همی رخت مردان نموده ببر

زره برتن و بر سرش خود و پر

نخواهم جز او من دگر هیچکس

مرا در جهان همسر اوهست و بس

چو بشنید مهران دلش شاد شد

هم از رنج این کار آزاد شد

بگفتا روم خدمت شهریار

همان دخت نیکو شوم خواستار

از آن رو چو آماده شد بارگاه

وزیران و امیران سران سپاه

همه جمع کشتند تا شهریار

بیامد سر تخت آن کامکار

شهنشه بفرمود مهران کجاست

بیاید ببینم چه بایست خواست

چو مهران بیامد زمین بوسه داد

بگفتا که شاه جهان شاد باد

بفرمود مهران چه داری خبر

چه بد گفتگوی تو باما پسر

بگفتا شهنشاه دل شاد باش

ز رنج و ز غم یکسر آزاد باش

بگفتم به شهپور از شهریار

بآن نوجوان سرور کامکار

بگفتا نخواهم من از کشوری

نه از شهریاری نه از دیگری

یکی دختر از آذر آبادگان

که بابش امیر است در آن مکان

همان نام دختر بود ماه مهر

که هم سرو قد است و هم خوبچهر

اگر شه بخواهد مرا همسری

نخواهم بجز او زن دیگری

شهنشه بفرمود با مهتران

همان با وزیران و با افسران

چگونه است این دخترو باب او

خشایار کی دیده آن ماه رو

تو مهران بگو او کجا بوده است

که او را خود از جان پسندیده است

بگفتا که اورا بفصل بهار

سواره بدیده است اندر شکار

امیران بگفتند کامپوی شاه

هم از نسل شاهان و با دستگاه

همی مرد بیدار وبانام و جاه

ندیده است اورا کسی کینه خواه

بود سالها آذر آبادگان

هم از جانب شاه در آن مکان

یکی دخترش هست همچون نگار

بقد سرو و بر رخ بود چون بهار

ورا همچو مردان بپرورده است

لباس دلیران برش کرده است

گه رزم چون شیر مردان بود

گه بزم او شاد و خندان بود

زبانهای گیتیش آموخته

دگر هرچه علم است اندوخته

رساند نژادش بازدید هاک

ز هر گونه آلایشی هست پاک

همی رای دادند در این سخن

گرفتند چون رای در انجمن

شهنشه بفرمود پس نامه ای

نویسید و خواهید خود کامه ای

بخواهید آن دختر ماه رو

نمائید هرگونه ای گفتگو

چومهران بیامد بر شاهپور

دلی شادمان و سری با سرور

بگفتا بشارت که ای نوجوان

پسندید هم شاه و هم افسران

نمودند تحسین کامپوی شاه

که هم نیک مردست و هم نیکخواه

همه رای دادند در انجمن

پس آنگه شهنشاه گفتا بمن

بگیریم هم دخت کامپوی شاه

فرستید فردا سران سپاه

بگفتا برو خدمت شهریار

اجازت طلب خود روم خواستار

چو مهران بیامد بر شهریار

بگفتا که ای خسرو نامدار

خشایار گوید پدر گر مرا

اجازت دهد خود روم آن درا

بفرمود پس چند روزی دگر

برایش ببندید ساز سفر

ورا با جلال و اساس تمام

فرستید در شهر آن نیک نام

یکی قاصدی قبل در آن مکان

بنزد شه آذر آبادگان

فرستید و گوئید آید ز راه

پذیره نمائید خود پور شاه

چو آمد خبر سوی کامپوی شاه

هم از پارس آید خشایار شاه

خشایار شه زاده نوجوان

بیاید خود و باسی افسران

چو قاصد بیامد بکامپوی گفت

همه راز بیرون کشید از نهفت

بفرمود کامپویه با سروران

که ای نامداران کند آوران

چو فردا خشایار شاه جوان

بیاید سوی آذر آبادگان

ببندید آئین همه شهرو کوه

ز بهر پذیره نمائیم روی

بهرجا گذاریم ساز و سرود

بگویند بر شاهزاده درود

چو شد کارها جمله آراسته

هم از چادر و خرگه و خواسته

سواره باسبان تازی نژاد

همه رخت رسمی ببر کرده شاد

برفتند یک منزل از شهر دور

همه شاد سر بود دل پر سرور

چو از دور دیدند کامد سپاه

درفش شهنشاه ایران پناه

چو نزدیک تر شد همان پورشاه

پیاده شد از اسب کامپوی شاه

نمودند تعظیم نزدیک او

بگفتند کای شاه آزاده خود

سر ماه برابر اندر آمد چنین

رسیده بما پور شاه گزین

بسی شاد کردی دل و جان ما

قدم رنجه فرموده ای خوان ما

بسی مهربان بود شان پور شاه

سواره بفرمود آئید راه

پس آنگه بخرگاه آمد فرود

در آنجا که اسباب آماده بود

که یک شب در آن منزل و بارگاه

همان پور شه ماند خود باسپاه

نمودند بنده گیش شاهوار

ز جا و جلالی که آید بکار

چو شد موقع خواب در بارگاه

بخوابید چون شاه و جمله سپاه

خشایار از شوق خوابش نبرد

برآمد ز جای آن جوان مرد گرد

یکی خنجری داشت زیر سرش

در آورد و بربست آنکه برش

چو از دامن چادر آمد برون

چمن دلکش و ماهتاب اندرون

هوا بس لطیف وروان آبها

ورا چون بدیدند سربازها

سلام نظامی بدادند و شاد

بگفتند شاها نشد بامداد

چو فرمان دهی ما بهمراه تو

بیائیم و باشیم در گاه تو

بگفتا که فرخ تو همراه من

بیا تا بگردیم در این چمن

برفتند باهم در آن ماهتاب

بجائی رسیدند نزدیک آب

درخت کهن شاخ و برگ زیاد

نبودی در او کارگر هیچ باد

نشستند در پای آن آبشار

بدیدند از دور چندی سوار

خشایار گفتا به پشت درخت

نهان گشت باید در این جای سخت

به بینیم تا این سواران که اند

بشب ره فتادند بهر چه اند

جوانان نهان گشته بودند سخت

بپا ایستاده به پشت درخت

سواران رسیدند بر آبشار

پیاده ز اسبان شدند آن چهار

رها کرده اسبان برای چرا

نهادند باهم به صحبت سرا

یکی گفت خر قول و پنجاه مرد

برفتند در قصر بهر نبرد

بدزدند آن دختر ماهرو

بیارند از شهر بی گفتگو

دگر گفت آن دختر نیک خو

بخوبی بخواهند از باب او

بگفت آن دگر پس تو ای بی خبر

دو سال است کوشش کند آن پسر

یکی دختر از نسل آزدیدهاک

که از شیر و ببرش نبد هیچ باک

همی خوب روی و همی پاکزاد

ز دو شاه بیدار دارد نژاد

ز مادر بود از جوان بردیا

بگوید که کورش مرا خود نیا

گه رزم چون شیر مردان بود

گه بزم او شاد و خندان بود

چگونه رود او بویرانه ها

که دزدان ندارند خود خانه ها

یکی روز او بوده اندر شکار

جوانی که باشد ورا خواستار

ز قفقاز آمد کمر بسته تنگ

که شاید که اورا بیارد بچنگ

چو مهرآفرین دید خود اسب تاخت

سر تاخت دستش نشانه بساخت

چنان تیر زد بر مچ دست او

که شمشیر افتاد از شست او

پس آنگه یکی چشم اسبش بزد

که با اسب غلطید آن بی خرد

چو این کرد خود با سپاه دلیر

ز نخجیر گه رفت چون نره شیر

کنون آن جوان گشته زار و نزار

هم از دوری او ندارد قرار

بخرقول گفته است پنجاه مرد

سپردم تو را درگه کار کرد

روی تو سوی آذر آبادگان

نهانی سوی قصر در آن مکان

بچنگ آوری دختر شاه را

بیاری بر من تو آن ماه را

همی بود تا وقتی آید بچنگ

که تا دختر شاه آرند چنگ

چو امروز گفتند آید سپاه

هم از پارس آید خشایار شاه

برای پذیره تمام شپاه

سرو افسران و چه کامپوی شاه

بنزدیک این جا فرود آمدند

به این دشت و خرگاه چادر زدند

دگر شهریان فکر تزیین شهر

همه خسته از خواب جویند بهر

همان ماه مهر است در عیش و نوش

بابیات آن دختران داده گوش

بمن گفت خرقول تو زود رو

بنزد هلاکوی از من بگو

که امشب شده فرصتی خوش بدست

که شاید بر ماه آید شکست

ولیکن دو پنجاه مرد دگر

بیاور نگهدار در رهگذر

خشایار چون این سخن ها شنید

تو گفتی که هوش از سرش برپرید

بزد نعره با خنجر آمد برون

فرود برد بر پشت آن پرفسون

که هم دومین را بشمشیر کین

زپا اندر آورد و زد بر زمین

خشایار چون سومی را بکشت

چهارم بر ایشان دگر کرد پشت

خشایار با آن جوان دلیر

دویدند دنبال او همچو شیر

گرفتند و دستش به بستند سخت

کشیدند او را بپای درخت

گرفتند پس اسب و آن کشتگان

بیک اسب بستند آن نیمه جان

بدو اسب گشتند و آندو سوار

همی تاخت کردند تا مرغزار

خشایار گفتا بآن نوجوان

برو کامپوی شه را بخوان

برو زود او را بیاور برم

ولیکن نگوئی چه آمد سرم

جوان رفت و آن شاه بیدار کرد

سر پرخمارش چو هوشیار کرد

بگفتا خشایار شاه جوان

بفرمود زود آی و اندر میان

سراسیمه آمد بر شاهزاد

ببیند که تا او چه فرمان بداد

خشایار آنگه قضایا بگفت

همه را ز بیرون کشید از نهفت

چنان سست شد پیکر آن پدر

بگفتا چه خاکم بیامد بسر

چه سازم بدان دختر نازنین

بدزدند دزدان اگر مه جبین

خشایار گفتا که این نوحه چیست

نباید در این جا نشست و گریست

خبردار گوئید تا لشکران

بخیزند و پویند دشت گران

بزودی همه اسب ها زین کنند

بتازند و خود جستن کین کنند

که من هم ابا یک سپاه دلیر

بیایم بزودی چو یک نره شیر

خبردار گفتند و فریاد شد

همه لشگر از خواب بیدار شد

لباس سفر جمله کرده به بر

بر اسبان پریدند چون شیر نر

نهادند رو را همه سوی شهر

پریدند اسبان هم از جوی و نهر

از آن روی چون آن ماه مهر نکو

پدر بر سفر دید آورده رو

نمودند تزیین همه شهرو کاخ

که شهزاده فردا بیاید بکاخ

ز شادی نبودند بر روی پا

بگفتا غلامان بنزدم بپا

چو آمد غلام و زمین بوسه داد

بگفتا که بانوی ما شاد باد

بفرمود رو نزد خور آفرید

وز آنجا برو در بر ماه شید

دگر چهر آزاد و پروانه را

دلارا، شکوفه همان لاله را

پریزاد و مهری و هم نسترن

همان آرزو تاجی و گلبدن

همان حوری و آن پری نکو

سنوبر ابا نرگس ماهرو

بگو جمله با دختران دگر

بیایند امشب همه سر بسر

که امشب همه میهمان منند

زجان و زدل دوستان منند

غلامک برفت و با آنها بگفت

نکردند خود شادمانی نهفت

پریدند از جا همه دختران

بگفتند مائیم نیک اختران

چو شب شد همه خود بیاراستند

بترئین کامل بپا خواستند

زری پوش گشتند آن دختران

چو در آسمان بنگری اختران

ببوشید مه مهر رخت نکو

سرآمد برآن دختران بود او

چو پنجاه دختر همه نیک روی

همه نیک سیرت همه خوب روی

همه شاد و خندان و شیرین سخن

همه ماه رویان و سیمین بدن

چو آن خوب رویان ز در آمدند

ز خنده همه سیم دندان بدند

بگفتند تبریک ای ماه مهر

که فردا بیاید شه خوب چهر

گمانت که امشب ز سر واشویم

و یا میهمان تو فردا شویم

بهرجا روی ماه همراه تو

بیائیم و باشیم مهمان تو

روی تو بقصر شه داریوش

که تنها نمائی همه عیش و نوش

بخندید مه مهر گفتا شما

بیائید هرجا بهمراه ماه

مرا در جهان است این آرزو

شما را پذیرم بقصر نکو

پس آنگه گرفتند چنگ و رباب

هم از عیش و شادی شده کامیاب

ز مرغ و زبره زکبک دری

زدراج و از پختن آذری

همی شاد بودند تا نیمه شب

زچنگ و رباب و زنای و طرب

چو شد موقع خواب آن مهربان

بخنده همی گفت با دختران

شما جمله خوابید در قصر من

بگوئیم باهم ز هرجا سخن

در آن قصر خوابید خور آفرید

همان پرنیان روی صورت کشید

همه دختران در سرای دگر

بخواب اندر آمد سربسر

غلامان و سرباز های کشیک

نخوابیده بیدار بودند نیک

چو خرقول دید آن غلامان بپا

ستادند بیدار اندر سرا

دوتا از جوانان خوشروی را

لباس زنان کرد سر تا بپا

بگفتا شما جامهای شراب

بگیرید در دست نقل و کباب

بخندید با روی شاد و نکو

بایشان نمائید خوش گفتگو

خورانید یک یک برایشان شراب

ازین مزه و خوردنی و کباب

بگوئید مه مهر اینها بداد

بگفتا بنوشید و باشید شاد

چو خوردند شد گرم سرهایشان

همه سر نهادند بر پایشان

چو خر قول ایشان همه خفته دید

بگفتا که اقبالم آمد پدید

در خوابگاهی که بد توی باغ

نمایان بد از دور نور چراغ

بگفتا بیک تن از آن همرهان

هم اکنون تو بالا رو از نردبان

بنرمی در خوابگه باز کن

بر آرش زجا آنگه آواز کن

من اینجا ستاده همی منتظر

بیاور بمن ده بگیرم ببر

وزانسوی مه مهر خوابش نبرد

گهی دست روی سر خود ببرد

که ناگاه دید او در ازسوی باغ

بشد باز و بادی بزد بر چراغ

چو از زیر آن پرنیان بنگرید

یکی دیو رخ صورتی را بدید

سیه صورت و لب فروهشته زیر

بآرامی آید بسمت سریر

همان دخت ایرانی پاکزاد

یکی خنجری زیر سر مینهاد

نهانی همان خنجر از زیر سر

برآورد و قوت بدادی بسر

بخوابید و بد پرنیان روی او

که تا دیو آید همی سوی او

چو خم گشت بر روی مهر آفرید

همان شیر زن خنجری برکشید

فرو برد برقلب آن بد سیر

که خنجر زپشتش بدر کرد سر

بزد نعره و خویش زد بر زمین

پریدند از جا همه نازنین

همه دزدها ریخته در اطاق

همان طاقت دختران گشت طاق

کشیدند فریاد ها از جگر

رسیدند سرباز ها سربسر

نهادند شمشیر بر دزد ها

که یکتن از ایشان نیابد رها

ز سرباز ها چند تن کشته شد

بخون قصر آن کاخ آغشته شد

چو خرقول هنگامه را دید گرم

نبودی به چشمان او هیچ شرم

ز پشت سر ماه مهر نکو

بیامد بزد چنگ بگرفت او

بزد نازنین را بزیر بغل

بیامد بپائین قصر آن دغل

دهانش فرو بست با دستمال

نماندی بر آن ماه رخ هیچ حال

بینداخت بر اسب و خود برنشست

شتابان بیاورد رو سوی دشت

از آن روی کامپوی شد باگروه

بتازید از دشت و صحرا و کوه

بیامد چو در قصر غوغا بدید

یکی آه سرد از جگر برکشید

بگفتا کجا رفت پس ماه مهر

نبیند مرا چشم آن خوب چهر

بجستند او را و کم یافتند

بسوی درو دشت بشتافتند

پدر خویشتن را بزد برزمین

بگفتا کجا رفتی ای مه جبین

یکی خنجری از کمر برکشید

همی خواست تا پهلوی خود بردرید

دلیران گرفتند از دست او

بگفتند پیدا شود ماهرو

پدر گفت دادند ما را شکست

دگر رفت آن نازنینم ز دست

همه دختران آه و افغان و شور

دریغا دریغا از آن برج نور

همه بانوان زار و گریان شدند

چو بر آهن داغ بریان شدند

از آن روی شهزاده خود با سپاه

سحرگه نهادند رو را براه

چویک چند میدان بریدند راه

سواری بدیدند دور از سپاه

بتازد چنان گرد سازد همی

که شاید که خود را رساند همی

سواران شه دید و کج کرد راه

پس آنگه به لشگر بفرمود شاه

بزودی بگیرید دور سوار

نیارد برون جان ازین کارزار

گرفتند راهش چو شد درمیان

بگفتا به مه مهر آرم زیان

من ایندخت کامپوی شاه گزین

نهادم چنین خوار بر پشت زین

اگر یک تن آید همی نزد من

من این دخترک را نمایم کفن

خشایار گفتا بآن لشکران

نتازند براین سگ بی کران

به پیچید و آمد به پشت سرش

نشانه چنان ساخت مغز سرش

کشیدی کمان را چنان تا بگوش

بر آمد از آن پروپیکان خروش

رها کرد آن تیر آمد فرود

گمان کرد خر قول هرگز نبود

بیفتاد از اسب روی زمین

همان بر زمین خورد آن نازنین

خشاشار میتاخت با صد شتاب

ببیند که مه مهر رفته بخواب

بیامد چو از چادر اورا گشود

گمان کرد آن مه ندارد وجود

بفرمود لشگر فرود آمدند

همان جا سرا پرده شه زدند

چو آن دستمال از دهانش گشود

بدیدش که لبهاش گشته کبود

نهاده است چشمان شهلا بهم

نیاید نفس خود فروبسته دم

خشایار چون دید آن ماه را

بر آورد از دل دوصد آه را

بفرمود آرید نزدم پزشک

هنوز آید از دیدگانش سرشک

پزشک آمد و گفت ای شاهزاد

همیشه ز گیتی دلت شاد باد

ببینم من این دختر ماه رو

بگویم چگونه است احوال او

چو آمد ببالینش او را بدید

سیه گشته آن روی چون مه سفید

بگفتا گشائید پیراهنش

نفس بسته گشته است در گردنش

همی دست برروی قلبش نهاد

بگفتا شها بر تو بس مژده باد

که زنده است او حالتش به شود

دوباره ورا روی چون مه شود

بیاورد دارو بزد بر دماغ

بگفتا بگیرید از او سراغ

همی دم بدم خود صدایش کنید

بمالید بازو ندایش کنید

بپاشید بر چهره اش آب سرد

که رنگش سیه گشته از فرط درد

دو دست ورا برد بالای سر

بیاورد آنگه بسوی کمر

چنان بود تا چشم شهلا گشود

بروی پزشکش نگاهی نمود

بزد سیحه و باز بیهوش گشت

چو هوشش ز سر رفت خاموش گشت

دوباره بزد دارویش بر دماغ

چو نفتی که ریزند اندر چراغ

بگفتا نباید که خواب آیدش

که این خواب آنگه مدام آیدش

پس از ساعتی باز چشمان گشود

بگفتا که ای دزد بی تار و پود

بکش زود تر جانم آسوده کن

که خود نشنود گوشم از تو سخن

بزد صیحه و باز هوشش ز سر

پریدو بخوابید بار دگر

پزشک پزشکان بگفتا دگر

گذارید راحت کند مه سیر