بخش ۵۷ - خیالی هروی

ای تیر غمت را دل عشاق نشانه

خلقی به تو مشغول و تو غایب ز میانه

گه معتکف دیرم و گه ساکن مسجد

یعنی که ترا می‌طلبم خانه به خانه

مقصود من از کعبه و بتخانه تویی تو

مقصود تویی کعبه و بتخانه بهانه

هرکس به زبانی صفت حمد تو گوید

نایی به نوای نی و مطرب به ترانه