بخش ۱۶۲ - وحشت بختیاری

ای غم دوست چسان با توتوان برد به سر

که نه در حوصله گنجی و نه ازیاد روی

با نفس جهاد کن شجاعت این است

بر خویش امیر شو امارت این است

انگشت به حرف عیب مردم مگذار

مفتاحِ خزاین سعادت این است

وحشت گره از خاطر خود وانکنی

تا دیده به روی دوست بینا نکنی

آن روز قبول درگهِ دوست شوی

کز رد و قبول خلق پروا نکنی