رباعی شمارهٔ ۱۰۲
اندازهٔ متن
آن رفته که بود دل بدو مشغولم
وافکنده به شمشیر جفا مقتولم
بازآمد و آن رونق پارینش نیست
خط خویشتن آورد که من معزولم
۲ بیت
آن رفته که بود دل بدو مشغولم
وافکنده به شمشیر جفا مقتولم
بازآمد و آن رونق پارینش نیست
خط خویشتن آورد که من معزولم
ای کودک لشکری که لشکر شکنیتا کی دل ما چو قلب کافر شکنی؟