شمارهٔ ۶۱۷
اندازهٔ متن
آن بت که بود رخش بهارو باغی
بر چهره نهاد چشم زخمش داغی
آن داغ سیاه بر سپیدی رخش
چون بر گل تر نشسته دیدم زاغی
۲ بیت
آن بت که بود رخش بهارو باغی
بر چهره نهاد چشم زخمش داغی
آن داغ سیاه بر سپیدی رخش
چون بر گل تر نشسته دیدم زاغی
آمد ز چمن باد صبا مشکین بویو آورد بمن از سمن و نسرین بوی