شمارهٔ ۱۷
اندازهٔ متن
[چندین مخور افسوس] که نتوان دانست
می باش به ناموس که نتوان دانست
خالی شو و از سر تکلّف برخیز
پای همه می بوس که نتوان دانست
۲ بیت
[چندین مخور افسوس] که نتوان دانست
می باش به ناموس که نتوان دانست
خالی شو و از سر تکلّف برخیز
پای همه می بوس که نتوان دانست
بس کز تو دوم در به در و کوی به کویتاریک شدم چون شب و باریک چو موی