شمارهٔ ۳

تی دوست داریم تی بنده فرمان

خندید چون گل و ز ناز می گفت

هینی خوآندی هینی و ساکان

گفتم غریبم و آنگاه عاشق

می دا نپرسی مسکین غریبان

دل تی غلامی جان تی کمینه

خواوا و مفروش می دین و ایمان

قاسم چه تی روز وا کوخ و وا شو

ناچار واخشت گیلان بگیلان