فصل - قصر أمل و فواید آن

سال دیگر را که می داند حساب

تا کجا شد آنکه با ما بود پار

فرمود به خدایی که جان من در دست اوست که هرگز چشم را نگشودم که امید بر هم نهادن آن را داشته باشم و هرگز لقمه به دهان نبردم که امید فرو بردن آن را پیش از مرگ داشته باشم

ای فرزندان آدم اگر عقل و هوش دارید خود را از بزرگان نشمارید به خدایی که جان من در دست اوست که آنچه به شما وعده داده شده هر آینه خواهد آمد و شما هیچ چاره نمی توانید کرد

و مروی است که شامگاهی آن حضرت بیرون آمد و روی مبارک به مردمان کرد و فرمود ای مردم چرا از خدا شرم نمی کنید عرض کردند یا رسول الله چه روی داده فرمود جمع می کنید آنچه را که نخواهید خورد و امید دارید چیزی را که به آن نخواهید رسید بنا می کنید جایی را که در آن نخواهید نشست

در زمین مردمان خانه مکن

کار خود کن کار بیگانه مکن

روزی به عرض آن حضرت رسید که أسامه کنیزی به وعده یک ماه خریده است فرمود ان اسامه لطویل الامل یعنی به درستی که اسامه بسیار دراز امید است که امید حیات یک ماه به خود دارد