غزل شمارهٔ ۲۸۵

تشنه جرعه ای ز جام تو اند

تا به سلطانی اندر آمده ای

دل و جان بنده غلام تو اند

زیر بار امانت غم تو

توسنان زمانه رام تو اند

سرکشان بر امید یک دانه

دانه نادیده صید دام تو اند

کاملان وقت آزمایش تو

در ره عشق ناتمام تو اند

رهنمایان راه بین شب و روز

در تماشای احترام تو اند

صد هزار اهل درد وقت سحر

آرزومند یک پیام تو اند

همچو عطار بی دلان دگر

زنده یادگار نام تو اند