شمارهٔ ۱۶۴

اندازهٔ متن۲

فکر زلفت، دود دل را دسته سنبل کند

حرف رخسارت، نفس را رشک شاخ گل کند

۱ بیت

از همین دفتر

به دوست روی دو عالم تو آشنای که‌ایجهان گدای در اوست، تو گدای که‌ای؟!

هجوم خط مشکین نیست بر سیب زنخدانشهمانا کاروانی کرده منزل بر سر چاهی!

دیدن بدستیاری عینک، ندیدنستنور نگاه میکندت خانه روشنی

در دیده غبارم ز چه ره یافته، دانی؟نور نگاه میکندت خانه روشنی

ز بس کاهید جسم زار من از درد پنهانیچو گل بر خرده جان نیست غیر از جیب و دامانی!

چو خشتی کز بنا افتد، زهر افتادن دندانشود ظاهر که دارد خانه تن رو بویرانی