واعظ قزوینیشمارهٔ ۲۲۱دیوان اشعار، ابیات پراکندهاندازهٔ متن۲ز بس نومیدی از امیدهای خویشتن دیدمز امیدی که هم در ناامیدی هست، نومیدم۱ بیت