خواجوی کرمانی

دل گل زنده گردد از دم خم

شمارهٔ ۱۶۹

دیوان اشعار، صنایع الکمال، سفریات، غزلیات

اندازهٔ متن۲

دل گل زنده گردد از دم خم

گُل دل تازه گردد از نم خم

روح پاکست چشم عیسی جام

خون لعلست اشک مریم خم

تا شوی محرم حریم حرم

غوطه ئی خور بآب زمزم خم

در شبستان می پرستان کش

شاهد جام را ز طارم خم

خیز تا صبحدم فرو شوئیم

گل روی قدح بشبنم خم

شاهدان خمیده گیسو را

زلف پر خم کشیم در خم خم

داد عیش از ربیع بستانیم

بطلوع مه محرّم خم

جان خواجو اگر بوقت صبوح

همچو ساغر برآید از غم خم

می خامش بخاک ریزید

تا دگر زنده گردد از دم خم

۹ بیت

منبع: ویکی‌درج

از همین دفتر

صبح وصل از افق مهر بر آید روزی

شمارهٔ ۲۶۵

وین شب تیره ی هجران بسر آید روزی

دی سیر برآمد دلم از روز جوانی

شمارهٔ ۲۶۴

جانم به لب آمد ز غم و درد نهانی

در باغ چون بالای تو سروی ندیدم راستی

شمارهٔ ۲۶۳

بنشین که آشوب از جهان برخاست چون برخاستی

برو ای باد بهاری به‌دیاری که تو دانی

شمارهٔ ۲۶۲

خبری بر زمن خسته به‌یاری که تو دانی

ای صبا با بلبلِ خوش‌گویْ گوی

شمارهٔ ۲۶۱

می‌نماید لالهٔ خودرویْ روی

گفتمش از چه دلم بردی و خونم خوردی

شمارهٔ ۲۶۰

گفت از آنروی که دل دادی و جان نسپردی

همهٔ شعرها