دفتر شعر

رباعیات از خواجوی کرمانی

۳۰۸ شعر در این دفتر

گفتم مستی گفت که آری بخدا

شمارهٔ ۱

گفتم بگذر گفت که بگذار مرا

آن موی میان که می نماید رو را

شمارهٔ ۲

موئی بجهانی نفروشم او را

چون دلبر ما دل بر بود از برما

شمارهٔ ۳

نی دل بر ما بماند و نی دلبر ما

تا چند ز پیش خویش رانی ما را

شمارهٔ ۴

روزی بغلط بخوان من شیدا را

می رفت و گرفته کار سروش بالا

شمارهٔ ۵

لؤلؤ شده درج گوهرش را لالا

ای لفظ ترا لؤلؤی لالالالا

شمارهٔ ۶

وی کار قد سرو خرامت بالا

ای ریخته قند مصری از شکّر لب

شمارهٔ ۷

و افتاده خور از مهر تو در چنبر تب

گر پخته‌ای ای خواجه مِیِ خام طلب

شمارهٔ ۸

جامه گرو باده کن و جام طلب

امشب که حریفان همه مستند و خراب

شمارهٔ ۹

من در تبم و نیست مرا تاب شراب

ای قصر مودّت بوجود تو خراب

شمارهٔ ۱۰

ما تشنه وجود بی وجود تو سراب

ای از می لعلت شده جان مست و خراب

شمارهٔ ۱۱

از جام عقیقین فکن آن لعل مذاب

ای تیره ز زلف سیهت دیده ی شب

شمارهٔ ۱۲

خائیده شکر زرشک یاقوت تو لب

ای گوی دلم در خم چوگان طرب

شمارهٔ ۱۳

وی جان و دلم بر سر پیمان طرب

آن سرو سهی چون قدح می بگرفت

شمارهٔ ۱۴

از آتش می برگ گلش خوی بگرفت

هر چند فلک ز رتبتت برتر نیست

شمارهٔ ۱۵

بیرون ز جنابت فلکی دیگر نیست

ای آنکه ترا جود و مکارم کارست

شمارهٔ ۱۶

وز چرخ برین خاک درت را عارست

زلف تو که هم حلقه و هم حلقه رباست

شمارهٔ ۱۷

یک حلقه بگوش او بچین مشک ختاست

ای خطّ تو دیباچه ی قانون نجات

شمارهٔ ۱۸

نسخ شب قدر کرده در روز برات

ترکی که ختائی نسب ورومی روست

شمارهٔ ۱۹

در عالم حسن و بیوفائی میراوست

زلف سیهت که اژدهائی سیهست

شمارهٔ ۲۰

زو هر گرهی گرهگشائی سیهست

آن فتنه که لطف و دلبری مایه ی اوست

شمارهٔ ۲۱

ماهیست که مشک سوده پیرایه ی اوست

با پسته ی شیرین تو شکّر هیچست

شمارهٔ ۲۲

با سنبل مشکین تو عنبر هیچست

کارم ز بزرگان عراق ار بنواست

شمارهٔ ۲۳

چون پره ی عشّاق دلم تنگ چراست

دل در پی آن یار پسندیده برفت

شمارهٔ ۲۴

جان با دل پر خون جفا دیده برفت