شمارهٔ ۲۱۱

بشنو از وی ماجرای خویش بی خویشتن

بلبل بستانسرا بین در چمن دستانسرا

و او چو من دستان زن بستانسرای انجمن

گر در اسرار زبان بی زبانان می رسی

بی زبانی را نگر با بی زبانان در سخن

مطرب بی برگ بین از همدمان او را نوا

ناله نایش نگر در پرده دل چنگ زن

پسته خندان شکر لب چون نباتش می نهند

از چه هر دم می نهند از پسته قندش در دهن

ای که چون نی سوختی جانم چو نی را ساختی

تا که فرمودت که هر دم آتشی در نی فکن

همچو من بی دوستان در بوستانش خوش نبود

زان بریده ست از کنار چشمه و طرف چمن

راستی را گویی از شیرین زبانی طوطیست

هر نفس در شکرستان سخن شکر شکن

گفتم آخر بازگو کاین ناله زارت ز چیست

گفت خواجو من نیم هر دم چه می پرسی ز من