خواجوی کرمانیپسنه دهنی که مستم از بادامششمارهٔ ۵۳دیوان اشعار، صنایع الکمال، سفریات، معمّیاتاندازهٔ متن۲پسنه دهنی که مستم از بادامشتا زر ندهی مرا ندانی نامش۱ بیتمنبع: ویکیدرجذخیره در کتابخانهاشتراکگذاری شعرشعر قبلی · شمارهٔ ۵۲یار من آن صنم که بخوبیش یار نیستشعر بعدی · شمارهٔ ۵۴آن یار که جان و دل گروگان ویست