شمارهٔ ۱۲

اندازهٔ متن۲

گر چو کرباس پاره ام بکنی

روی کاسر بچشم من نه خوشست

۱ بیت

از همین دفتر

منم که از جهت رنک و بوی البسه امچمن برنگرزی شد صبا بعطاری

چون پنبه دانه گشت کفن متصل بخاکبر مقتضای قاعده (کل شی حی)

زصندلی تو اگر پابه رابجنبانیدو صد عمامه سالو بسر بگردانی

مکش بر صوف کهنه از اتو نقش

نباشد خوش به پیری داغ میری

فردیات

در وصف گوی چگمه این نظم طرفه بستمنی گردکانست کانرا بشمرده ببازی

چو گیوه سرمکش کز پادرآئیچو دستار اربیفتی بر سر آئی