بخش ۱ - آغاز کتاب

به نام خداوندِ جان و خرد

کز این برتر، اندیشه، بر نگذرد

خداوندِ نام و خداوندِ جای

خداوندِ روزی‌دِهِ رهنمای

خداوندِ کیوان و گَردان‌سپهر

فروزندهٔ ماه و ناهید و مِهر

ز نام و نشان و گمان، برتر است

نگارندهٔ بَرشده، پیکر است

به بینندگان، آفریننده را

نبینی، مرنجان دو بیننده را

نیابد بِدو، نیز، اندیشه، راه

که او برتر از نام و از جایگاه

سخن، هر چه زین گوهران، بُگذرد

نیابد، بِدو راه، جان و خرد

خرد، گر سخن، برگزیند همی

همان را گزیند که بیند همی

ستودن، نداند کس او را، چو هست

میانْ بندگی را، ببایدْت بست

خرد را و جان را همی‌سَنجد، اوی

در اندیشهٔ سَخته کِی گُنجد اوی؟

بدین آلتِ رای و جان و زبان

ستود آفریننده را، کِی توان؟

به هستیش، باید که، خستو شوی

ز گفتار بی‌کار، یکسو، شوی

پرستنده باشی و جوینده راه

به ژرفی، به فرمانْش، کردن نگاه

توانا بُوَد هر که دانا بُوَد

ز دانش، دل پیر، بُرنا بود

از این پرده برتر سخن‌گاه نیست

ز هستی مر اندیشه را راه نیست