شمارهٔ ۵۵

بگذران دانسته از ما

گر ادایی سر زده ست

بوده نادانسته گر از

ما خطایی سر زده ست

آخر ای صاحب متاع حسن این دشنام چیست

در سر دریوزه گر از

ما دعایی سر زده ست

الله الله محرم راز

تو سازم حرف صوت

این زبان و تیغ اگر

حرفی ز جایی سر زده ست

التفات ابر رحمت نیست

ورنه بر درت

تخم مهری کشتم و

شاخ وفایی سر زده ست

ابر رحمت گر نبارد

گو سمومش خود مسوز

بعد صد خون جگر کـاینجا

گیایی سر زده ست

هست وحشی بلبل این

باغ و مست از بوی گل

از سر مستی ست گر