شمارهٔ ۱۲۰

به تنگ آمد دلم یک خنجر کاری طمع دارد

از آن مژگان قتال این قدر یاری طمع دارد

نهاده ست از نکویانش بسی غم های ناخورده

از این خون خوار مردم هرکه غم خواری

طمع دارد

سحر گل خنده می زد بر شکایت گویی بلبل

که این نادان مگر کز ما وفاداری طمع

دارد

گناه گل فروشان چیست گو بلبل بنال از

خود

که یک جا بودن از یاران بازاری طمع

دارد

هوای باده ساقی ساده صاف عشرت آماده

کسی مست است وحشی کز تو هشیاری طمع دارد