شمارهٔ ۱۲۰

دل به جان شب همه شب ز آه و فغانم دارد

این سیه روز ندانم چه به جانم دارد

عشق پنهان کنم و هر که به سویم نگرد

دل تپد، کاین خبر از سوز نهانم دارد

این چنین پرده برانداز که او را دیدم

عنقریب است که رسوای جهانم دارد

تا نیاید به زبان، آنچه به دل دارم ازو

چشم افسونگر او بسته زبانم دارد

من دلخسته که لب تشنه شمشیر توام

گر همه آب حیات است، زیانم دارد

بس که بی‌تابی‌ام از عشق خود افزون بیند

تهمت آلود به عشق دگرانم دارد

همچو میلی کندم شهره تقاضای جنون

عشق هرچند که بی نام و نشانم دارد