شمارهٔ ۱۲۲

تا دمی دامان وصلش دست شوقم سر دهد

هر زمان بهر فریبم وعده دیگر دهد

دل زعشقم جمع کرده و راندم از کوی خویش

همچو صیّادی که صید نیم بسمل سر دهد

تاب چون آرم، که یاد مهربانیهای او

هر زمان دلداری شوق هجوم آور دهد

از خلاف وعده‌ام شد منعفل، وز اضطراب

رفت از یادش که بازم وعده دیگر دهد

حال میلی با شدش خاطرنشان، از اعتماد

چون خورد می‌با رقیبان، باده‌اش کمتر دهد