شمارهٔ ۲۱۸

ترسم گر از محبّت خویشش خبر کنم

با خویش سرگرانی او بیشتر کنم

بی طاقتی و شوق ببین، کز برم هنوز

نگذشته، روی بر سر ره دگر کنم

ترسم زبی وفایی خود منفل شوی

گر از امیدواری خویشت خبر کنم

رسوایی‌ام رسیده به جایی که از حجاب

دیگر ز پیش او نتوانم گذر کنم

میلی ز شرم عشق بجانم که سوی او

با شوق این چنین نتوانم نظر کنم