۳۳۲- مولانا حسینی

به بین که عاشق روی تو میتوان که نباشند

نهانی شب چه سان درکوی آن سیمین بدن باشم

که آه آتشین روشن کند جایی که من باشم

ایدل از اندیشه زلف بتان حال تو چیست

من پریشانم نمیدانم که احوال تو چیست

شده مه بر فلک حیران ز روی عالم آرایش

عجب جای بلندی یافته بهر تماشایش

حیف است که ارباب وفا را نشناسی

وز عاشق خویش خشمگین میگذرد

برجان من این عتاب امروزی نیست