شمارهٔ ۲۰
اندازهٔ متن
هم دانۀ اومید به خرمن مانَد
هم باغ و سرایْ بی تو و من مانَد
سیم و زرِ خویش، از دِرَمی تا به جوی
با دوست بخور، گرنه به دشمن مانَد
۲ بیت
هم دانۀ اومید به خرمن مانَد
هم باغ و سرایْ بی تو و من مانَد
سیم و زرِ خویش، از دِرَمی تا به جوی
با دوست بخور، گرنه به دشمن مانَد
چون فارغی ای دوست ز هر اسراریچندین چه خوری بیهُده هر تیماری؟