شمارهٔ ۳۷

اندازهٔ متن۲

موی سپید و روی سیاه و رخ بچین

بوزینه‌ی خرف شده و گشته کاینه

۱ بیت

از همین دفتر

زنی پلشت و تلاتوف و اهرمن‌کردارنگر نگردی از گرد او که گرم آیی

همی فزونی جوید اواره بر افلاککه تو به طالع میمون بدو نهادی روی

همه دیانت و دین ورز و نیک‌رایی کنکه سوی خلد برین باشدت گذرنامه

جهانیان را دیدم بسی ز هر مذهببسی بدیدم از گونه‌گونه جدگاره

ابیات پراکنده

چو زر ساوه چکان ایژک از او لیکن چو بنشستیشدی زر ساوه چون سیمین پشیز و غیبه‌ی جوشن

هرگز تو به هیچ‌کس نشاییبر سرتْ دو شوله خاک و سرگین