شمارهٔ ۱۹

اندازهٔ متن۲

ز نالیدنش کوه شد بی‌سکون

ز موییدنش شد دل سنگ خون

۱ بیت

از همین دفتر

کسی بی‌عیب نبود در زمانهرطب را استه باشد در میانه

ندانم یک‌تن از جمله خلایقکه در دل تخم مهر تو نکشته

رای مُلک خویش کن شاها! که نیستملک را بی تو نکویی و براه

چو گردد آگه خواجه ز کارنامهٔ منبه شهریار رساند سبک چکامة من

ابیات پراکنده

سرو است و کوه سیمین جز یک میانش سوزنخسته است جان عاشق وز غمرگانش بلکن

گفت: من پاسخ تو باز دهمآنچه بایست توست ساز دهم