شمارهٔ ۲۲

اندازهٔ متن۲

کسی بی‌عیب نبود در زمانه

رطب را استه باشد در میانه

۱ بیت

از همین دفتر

ندانم یک‌تن از جمله خلایقکه در دل تخم مهر تو نکشته

رای مُلک خویش کن شاها! که نیستملک را بی تو نکویی و براه

ز نالیدنش کوه شد بی‌سکونز موییدنش شد دل سنگ خون

چو گردد آگه خواجه ز کارنامهٔ منبه شهریار رساند سبک چکامة من

ابیات پراکنده

سرو است و کوه سیمین جز یک میانش سوزنخسته است جان عاشق وز غمرگانش بلکن

گفت: من پاسخ تو باز دهمآنچه بایست توست ساز دهم