شمارهٔ ۱۶۰

سزاوار است بالله گر به حسن خویش مغروری

در این عالم ندیدم آدمی با این دل آرایی

تو ای حور پری پیکر یقین از عالم نوری

تویی در پرده من بی چاره محرومم ز دیدارت

ولی شادم که از چشم بد اغیار مستوری

اگر نازی به عقل ای بی خبر از عشق معذوری

سفیدی از سیاهی فرق ندهد دیده ات کوری

به قید نخوت و کبر از ازل دانم گرفتاری

نگویم بیش از این عیبت برو ای شیخ معذوری

برو ناصح خدا را بگذر از پندم که می خواهم

تو را از دیده خود دور چندان کز دلم دوری

به حکم فتوی پیر مغان جام صبوحی زن

گر از رنج خمار باده دوشینه رنجوری

چه آهنگ است ای مطرب تو را زاین لعبت انگیزی

دریدی پرده عشاق و خود در پرده مستوری

شبی را در خرابات مغان رندانه می گشتم

خرد گفتا ادب منظور کن در ساحت طوری

دریغا از تو ای آفاق سیر صنع حق از تو

که خوش آیینه صافی ولیکن در کف گوری

اگر رنج خمار آرد به شب ها مستیت ساغر

به جام می توان کردن سحرگه دفع مخموری