غزل شمارهٔ ۲۲۷

وز تو این معنی نهانی می کنم

شرم باد از کار خویشم تا چرا

بی تو چندین زندگانی می کنم

تو نه و من در جهان زندگان

راستی باید گرانی می کنم

صبر گویم می کنم لیکن چه صبر

حیلتی چونین که دانی می کنم

از غمم شادی و تا بشنیده ام

از غم خود شادمانی می کنم

در همه راه تمنا کردمی

بر سر ره دیده بانی می کنم