غزل شمارهٔ ۳۸۲

اختیار اولین یارست و کردیم اختیار

هر زمان مهری و پیوندی نباشد سودمند

هر زمان عهدی و پیمانی نیاید سازگار

سر یکی داریم و دریک تن نمیباید دو سر

دل یکی داریم و در یکدل نمی گنجد دو یار

دل چه باشد عشق میباید که باشد بر مزید

سر چه باشد مهر میباید که باشد برقرار

ای نصیحت کن ملامت چند و چند از دست تو

صد گریبان پاره کردم دستم از دامن بدار

گر تو هم در سینه داری غیرتی رشکی ببر

ور تو هم در دیده داری حیرتی اشکم ببار

عاشقم گر عاشقی شوریده بینی در گذر

بیدلم گر بیدلی آشفته بینی در گذار

دامنم را چون تهی دیدی ز گل خاری منه

دلبرم را چون بری دیدی ز من خوارم مدار

اوحدی از یار هر جایی چه نالی بیش ازین

با تو میگفتم که این کارت نمی آید به کار