غزل شمارهٔ ۲۷۴

وز فراقش دل فگارم مرگ به زین زندگی

عیش بر من ناخوش است و زندگانی نیک تلخ

بی لب شیرین یارم مرگ به زین زندگی

زندگی بی روی خوبش بدتر است از مردگی

مرگ کو تا جان سپارم مرگ به زین زندگی

هر کسی دارد ز خود آسایشی دردا که من

راحتی از خود ندارم مرگ به زین زندگی

کاشکی دیدی من مسکین چگونه در غمش

عمر ناخوش می گذارم مرگ به زین زندگی

هر دمی صد بار از تن می برآید جان من

وز غم دل بی قرارم مرگ به زین زندگی

کار من جان کندن است و ناله و زاری و درد

بنگرید آخر به کارم مرگ به زین زندگی

در چنین جان کندنی کافتاده ام شاید که من

نعره ها از جان برآرم مرگ به زین زندگی

هیچ کس دیدی که خواهد در دمی صدبار مرگ

مرگ را من خواستارم مرگ به زین زندگی

از پی آن کز عراقی مرگ بستاند مرا

مرگ را من دوستدارم مرگ به زین زندگی