شمارهٔ ۵۰۹

تا نگویم در سر مستی به مردم راز او

می شوم غمگین اگر سوی خود آوازم کند

زان که می ترسم رقیبی بشنود آواز او

با وجود آن که یک نازش به صد جان می خرم

کرده استغنای عشقم بی نیاز از ناز او

تیر او مرغیست دست آموز و مرغ روح ما

چون دل طفلان به پرواز است از پرواز او

هر کرا بینم که دم گرمست ازو ایمن نیم

زان که می ترسم به تقریبی شود دمساز او

ترک من شد مست و بر دوش رقیب انداخت دست

وه که شد ملک دلم ویران ز دست انداز او

هر کجا مطرب ز نظم محتشم خواند این غزل

آفرین کردند بر طبع سخن پرداز او