غزل شمارهٔ ۹۸ - جرس کاروان

شرمنده جوانی از این زندگانی ام

دور از کنار مادر و یاران مهربان

زال زمانه کشت به نامهربانی ام

دارم هوای صحبت یاران رفته را

یاری کن ای اجل که به یاران رسانی ام

پروای پنج روز جهان کی کنم که عشق

داده نوید زندگی جاودانی ام

چون یوسفم به چاه بیابان غم اسیر

وز دور مژده جرس کاروانی ام

یک شب کمند گیسوی ابریشمین بتاب

ای ماه اگر ز چاه به در می کشانی ام

گوش زمین به ناله من نیست آشنا

من طایر شکسته پر آسمانی ام

گیرم که آب و دانه دریغم نداشتند

چون می کنند با غم بی هم زبانی ام

ای لاله بهار جوانی که شد خزان

از داغ ماتم تو بهار جوانی ام

گفتی که آتشم بنشانی ولی چه سود

برخاستی که بر سر آتش نشانی ام

در خواب زنده ام که تو می خوانی ام به خویش

بیداری ام مباد که دیگر نرانی ام

شمعم گریست زار به بالین که شهریار

من نیز چون تو همدم سوز نهانی ام