رباعی شمارهٔ ۴۴

در سایهٔ آن زلفِ مشوش که تو راست

ای بس دلِ سرگشتهٔ غم‌کش که تو راست

می‌بر دل و می‌ده غم و فارغ می‌رو

دور از دل من زهی دل خوش که تو راست