رباعی شمارهٔ ۱۰۲
اندازهٔ متن
آن زلف چو نافهٔ تتاری بنگر
و آن خط چو سبزهٔ بهاری بنگر
بر گرد دهان همچو انگشتریش
زنگی بچه را سواد کاری بنگر
۲ بیت
آن زلف چو نافهٔ تتاری بنگر
و آن خط چو سبزهٔ بهاری بنگر
بر گرد دهان همچو انگشتریش
زنگی بچه را سواد کاری بنگر
روزی به سرای وصل راهم ندهییک بوسه از آن روی چو ماهم ندهی